ТРЭЦЯЯ АВАНТУРА Ў СТАМБУЛЕ. 1735 ГОД\nЦУД, ЯКІ МНЕ ВОЛЯ БОЖАЯ НА ПАЧАТКУ ЛЕКАРСКАЕ ПРАКТЫКІ ДЗІВОСНА ПАСЛАЛА\nШТО Я МЕЛА АД СЛЯПЫХ ПА ВОЛІ БОЖАЕ\nГАБРАЙ-КУПЕЦ У АДРЫЯНОПАЛІ\nПАДАРОЖЖА 3 ФІЛШБЕЯ Ў САФІЮ\nДругі габрай-лекар, сусед мой, які зваўся Самсон, быў таксама мой вялікі непрыяцель. Не ведаючы, што ўчыніць ад злосці здароўю майму і набытку, наважыўся на такое. Загадаў ён украсці ў мяне патынак  адзін гафтаваны, у якім я штодзень хадзіла, і з тым патынкам нейкія чары, закляцці чыніў; была ж я і без таго цяжка хворая на пошасць, а той бязбожны габрай яшчэ прырабіў, што ў мяне рукі і ногі адняліся, а таксама і розум чалавечы, бо мне здавалася, што я дзіця, што павінна ў калысцы ляжаць, і мусілі мне калыску падрыхтаваць, паслаць і калыхаць. Калі знянацку ўбачу руку альбо нагу сваю, дык усчыняю гвалт: «Забярыце ад мяне гэтыя чужыя рукі і ногі!» Я лічыла, што павінна мець рукі і ногі як гадавалае дзіцё. Мужа і найвярнейшых лёкаяў так ненавідзела, што дзеля Бога прасіла, каб яны ад мяне прэч адышлі, бо мне здавалася, што яны маюць у руках аголеныя палашы і хочуць мяне засекчы і ўсё, што ёсць у доме, пазабіраць. Калі хацела ў акно якое зазірнуць, дык бачыла нейкае страшыдла ў абліччы старога чалавека, які меў надзвычай доўгую бараду, а валасы – як тоўстыя ніткі.\nI так я дзень і ноч баялася таго прывіда, што дзевяць месяцаў не спала, толькі з ласкі Пана Бога такую палёгку мела ў сваёй хваробе, што нейкі Юзаф, хлопец простага стану, знайшоўся ў Стамбуле. Ён здаваўся ў маіх вачах такім, што я на свеце не бачыла нікога мужнейшага, разумнейшага і вярнейшага. У першую сустрэчу з ім я скардзілася на мужа і лёкаяў сваіх, што хочуць забіць мяне і ўсё пазабіраць, і прасіла яго, таго Юзафа, дзеля Бога, каб служыў у мяне і тое чыніў, што я яму загадаю. Ды і тое прасіла, каб ніколі не спаў, каб на нас не напалі і не забілі. Гэта ён ахвотна паабяцаў, і загадала яму набіць дзве пары пісталетаў і мовіла: «Не зважай, што я хворая; мы ўдваіх нікому не дамося». А тут свае ўласнае рукі баялася, бо лічыла, што яна чужая. Добра, што Юзаф мог мяне пераканаць, і я на чвэрць гадзіны ў тры дні засынала часам, бо ён казаў: «Я не сплю, вартую. Засні, вашамосць пані». Я на ягоныя ўгаворы крыху засынала, а гэты Юзаф меў маіх шэсцьсот чырвоных злотых, якія былі схаваныя пад падушкамі, і добра, што гэты прыстойны чалавек не ўцёк. Юзаф мусіў дзень і ноч сядзець ля мяне з набітымі пісталетамі. Цэлых 9 месяцаў цярпела я такія нягоды, ні есці, ні піць не магла, толькі каву і суровы боб, і то адно часам, і пры тым ад доўгага ляжання пайшлі па маім целе пролежні.\nУ гэты час, паводле Волі Божае, там, у Стамбуле, быў адзін вельмі багаты купец з Мысыру, гэта значыць з Егіпта, і вельмі добра знаўся ён па зорках. Ён па сваёй патрэбе сачыў за зоркамі, калі будзе памысна выязджаць са Стамбула на караблі ў Егіпет. I вось зразумеў ці то сваім умельствам, ці то дзякуючы чарнакніжніцтву, дзе мой дом, і адкуль я, і чаму так дзіўна хварэю. I вось проста прыйшоў у мой пакой, пышна апрануты, з некалькімі чухадарамі, гэта значыць лёкаямі (я гэтага чалавека ніколі не бачыла), і так мовіў мне: «Шкада мне цябе і твае маладосці, бо ты ў Стамбул прыехала здаровая, а тут паганыя габраі на тваё здароўе замахнуліся і зусім хочуць звесці са свету хутка». Я адказала яму: «Не думаю, што гэта ад чалавека, бо я ні з кім не сваруся, нікому не зайздрошчу». Але той турак так мне мовіў: «Можаш мне верыць: тое, што кажу, праўда». I ён распавядаў: «Укралі ў цябе адзін гафтаваны патынак і закапалі ў зямлі з закляццем, і пакуль той патынак гніе, ты будзеш хварэць, а як згніе дазвання, дык тады памрэш». I так мне мовіў: «Нічога ад цябе не хачу, ніякае ўзнагароды, толькі тую кашулю, якая цяпер на табе». Хоць я заўсёды нашу не грубую, а паўядвабную, але мне брыдка, што яна вельмі нікчэмная, і тут яшчэ капрызнічаю, што не магу сваіх рук і ног бачыць, бо калі спавітая ці хоць добра накрытая, дык кажу разумна. I вось той турак сам сваімі рукамі і з тым Юзафам схапілі мяне, як ваўкі, і паставілі на ногі, і даў мне той турак нейкае кадзенне, і так мне здалося, што на мяне сто карцоў сухога гароху высыпалі з шумам ды крыкам па ўсім целе. Як гэты шум суціх, паклалі мяне і кашулю знялі і, як раней, укрылі далікатна. Пасля гэтага страх, які мела ад сваіх рук і ног, адступіў, і я сказала таму турку: «Нагнаў ты на мяне, пане каханы, апрахензіі , калі пра мой патынак мовіў, бо я сама добра памятаю, што ён прапаў». А ён мне адказаў: «Дасць Пан Бог, заўтра прынясу табе твой патынак».\nТут жа паклікала я свайго мужа, бо і пра мужа добрыя думкі ў мяне з'явіліся, што ні мой муж, ні лёкаі мае не прагнуць забіць мяне. Дык вось прыйшоў ён да мяне, і я распавядала яму пра абяцанне вярнуць патынак, і так мовіў мой муж: «Калі гэта сапраўды будзе так, дык той турак вялікай эстымы  варты, а калі не – трэба яго кіем з дому выгнаць, што кашулю вышальбераваў ».\nI вось назаўтра прыходзіць той турак і прыносіць мне мой страчаны патынак і нейкую гліняную місачку, усярэдзіне ўсю чыста спісаную інкаўстам  па-турэцку. I сказаў мне: «Што толькі будзеш піць, дык з гэтае місачкі пі і штодзень будзеш пачувацца лепей». А на мужа майго страшна гневаўся, што кепска пра яго гаварыў, быццам быў пры тым і кожнае слова чуў. 3 таго часу штодзённа альбо кожны трэці дзень ён заходзіў да мяне і заўсёды зазіраў у тую місачку, ці ўсе тыя літары ўжо сцерліся. А я сапраўды штодзень, дзякуючы Пану Богу, значна лепшала. Нарэшце ўжо і аднае літары не засталося ў місачцы, і ён загадаў свайму чалавеку разам з маім пайсці да таго габрая, лекара Самсона, і спытаць пра яго. Адказалі ягоныя лёкаі, што такога і такога дня ён захварэў, а сёння раніцай, са страхам, нейкаю дзіўнаю смерцю памёр.\nЯк даведалася пра гэта, незвычайна сумелася, і мучыла мяне сумленне, што піла з тае місачкі, але не ведала, што ён гнаў на смерць майго непрыяцеля, а мне вяртаў здароўе. У гэты час прыйшоў мой муж, маючы ў руках пяць локцяў вельмі добрага сукна і дванаццаць локцяў венецкага атласу, хочучы падараваць гэтаму турку, егіпецкаму купцу, за ягоныя шчырыя клопаты пра маё здароўе, але той крыху насварыўся на майго мужа, а падарункаў не хацеў браць. Мовіў: «Не дзеля грошай я працую, маю сваіх тры тысячы кес толькі на адным караблі». Што ні чыніў, усё дзеля Пана Бога. Я зусім ачуняла, толькі на нагу не магла ступіць з тае прычыны, што яна ад пошасці сапсаваная была, дык я на мыліцах хадзіла. Але ён мяне дзеля Бога прасіў, наказваючы, каб са Стамбула выехала, бо мяне габраі з зайздрасці зноў зачаруюць. Дык пастанавіла я выехаць са Стамбула, хоць і насуперак волі майго мужа, бо ён палюбіў Стамбул.\nЗ прычыны доўгае хваробы, хімер ад гэтае хваробы і вялікіх выдаткаў майго мужа, які лячыў мяне і плаціў іншым лекарам за маё лячэнне, я надакучыла яму, бо дзень і ноч настойвала, што не хачу больш жыць у Стамбуле, бо баюся габрайскіх чараў, а муж мой быў рэлігіі лютаранскае альбо пратэстанскае, цяжка было яго пераканаць, што ад чараў можа чалавек і памерці. А я зазнала такое, дык і верыла. Тады ён, угневаны, забраў усю, што меў, маёмасць, большую частку якой захоўваў употай ад мяне ў сваіх добрых прыяцеляў, а саму мяне пакінуў без грошай, строяў і аксэсуараў у Стамбуле, толькі загадаў даваць штотыдзень адзін чырвоны злоты. Я адразу ж аб'явіла, што паеду ў Польшчу.\nЯк толькі асобныя незычлівыя людзі пачулі, што я збіраюся ехаць, дык неадкладна мяне арыштавалі, сцвярджаючы, што мой муж вінен ім сто леваў. I тут Пан Бог даў мне добрага прыяцеля, друкара, што кнігі выдае, нязнатнага шляхціца, і ён мне пазычыў сто леваў пад распіску, і заплаціла я тыя фальшывыя даўгі, і наняла каляску за трыццаць леваў ад Стамбула да Адрыянопаля , аднак грошай на дарогу і заплаціць за каляску няма, лекарства яшчэ дасканала не ведаю і не практыкавала. У той час наведала я аднаго турка, добрага свайго прыяцеля, якога звалі Махмед-ага, касаб-пашу, гэта значыць султанскага мясніка. Ён меў жонку, польку, некалі ўкрадзеную і прададзеную, але ўжо старую. Гэты чалавек падараваў мне дзеля Бога дукат valoris  5, і дробнымі 8 тынфаў, і вельмі добры сівы баранок і блаславіў мяне, каб мне Пан Бог дапамог, каб з гэтае драбніцы шмат багацця мела. I вось развіталася я з гэтымі маімі добрымі прыяцелямі, бо хоць і мела шмат іншых: католікаў, паноў і знаёмых прыяцеляў, але ніхто мне не дапамог. Дык вось, спадзеючыся на Пана Бога, сядаю ў каляску, узяўшы сваю маленькую дачушку Канстанцыю Гальпірову, якой не было і двух годзікаў, і старога чалавека, калеку-жабрака татарына, што крыху ведаў польскую мову, бо калі быў ён купцом, часта прыязджаў у Польшчу. I з гэтае прычыны стаў ён маім знаёмым і казаў: «Як змагу, буду служыць твайму сіроцтву».\nI вось мы, дзякуй Богу, прыехалі ў Адрыянопаль, пышны горад. Плачучы, прасіла ў Пана Бога дапамогі і парады, дзе ўзяць трыццаць леваў за каляску, гэта значыць сто дваццаць тынфаў, а тут яшчэ трэба дом наняць і іншыя выдаткі. Як толькі мы спыніліся на рынку, так адразу нас людзі, кожны асобна, запрашае ў дом свой на жыхарства. Пад'ехалі мы да аднаго дому, і далі нам чатыры пакоі а раrte , засланыя аксамітнымі ўзгалоўямі, і адразу медны столік быў застаўлены добраю ежаю, і вось мы, дзякуй Богу, абедалі. За жыллё я дамовілася даваць 16 тынфаў у месяц, а ежу ў карчме браць, а пасля разам за месяц заплаціць. А фурман, і слова не сказаўшы, рэчы мае зняў, а сам, забраўшы коней і каляску, паехаў. Праз сем тыдняў толькі прыйшоў па свае заслужаныя трыццаць леваў.\nА я на мыліцах яшчэ хаджу, бо яшчэ тая рана ад пошасці не загаілася, і жылы ссохліся ад ляжання, і адна нага карацейшая за другую на паўлокця. Схуднела, змарнела ад хваробы, ад дарогі, ад клопатаў ды ад злыбяды і калецтва ў чужым краі. Дык пражыўшы дні тры, кажу свайму лёкаю Юзафу-татарыну, каб наняў мне турэцкую каляску, бо хачу заўтра паехаць у лазню: у Турцыі надзвычай добрыя лазні. I вось мой лёкай пайшоў і наняў каляску, каб назаўтра паехаць у лазню.\nУ тую ноч бачыла я ў сне сваю адну вельмі добрую знаёмую і пры жыцці шчырую сяброўку, якая яшчэ ў дзяцінстве памерла; прынесла яна мне слоік мазі і раіла, з вясёлым тварам сцвярджаючы, што гэтая мазь дапаможа маёй назе. Я ўзяла і абяцала ў лазні намазацца. Пасля кажу: «Распавядай мне, якая гэта мазь? Я стакраць лепшымі нагу націрала». Яна мне сказала, што гэта звычайная мазь цырульніка. Прачнуўшыся, я патрабую ад свайго лёкая зялёную мазь, што мне далі ўначы. Ён здзіўляўся, адкуль тая мазь, таксама і я, паразважаўшы, што гэта было ў сне, але добра памятаючы, як тая мазь робіцца, зрабіла такую самую, і нагадвала яна колерам тую, што бачыла ў сне.\nI вось паехала я ў лазню разам са сваёй дачушкаю і з гаспадыняю дому, дзе кватаравала, і нагу сваю скалечаную памазала колькі разоў той маззю, і тут у лазні з дапамогаю Пана Езуса адчула палёгку, седзячы, магла выцягнуць і стаць роўна на дзве нагі, але баялася, паводле турэцкіх звычаяў, падзіву і нічога не казала. I зноў на мыліцах выйшла з лазні і села ў прылазніку між прыгожых, здаровых, пышна ўбраных белагаловых, бо тут такі звычай, што як на шлюб альбо на вяселле, так белагаловыя апранаюцца і ў лазню. Бо тут такая традыцыя: белагаловыя сядзяць зачыненыя, нідзе не ходзяць, хіба толькі з мужавага дазволу, а дачка з дазволу бацькі можа пайсці ў лазню і там адна адну бачыць, і цешацца, ядуць і п'юць, могуць і танчыць, і спяваць.\nТыя багатыя пані пачалі мяне хваліць і да сябе запрашаюць, жадаючы бліжэй пазнаёміцца, за што я Пану Езусу дзякавала. Тут кажа мне адна старая белагаловая, аднаго шаўца маці: «Пані лекарка, наведай майго хворага сына, які ўжо год хварэе на крывавую дызентэрыю і ўжо мае сухоты. Заплачу гэтыя чатыры тынфы за каляску». Я цешылася, што тая белагаловая заплоціць за каляску, і адразу ж паехала з ёй у яе дом, да яе хворага сына. Толькі я да таго шаўца-грэка зайшла, як ён стаў мовіць па-турэцку: «Я ведаю добра, што мяне гэтая пані лекарка з дапамогаю Пана Бога добра вылечыць, толькі ж вы не хочаце даць ёй цяпер грошы ў рукі, бо баіцеся: грошы возьме, а мяне не вылечыць. Пані лекарка таксама баіцца, што свае грошы на мяне, хворага, выдаткуе, а я ёй, можа, не заплачу. Дык вось гэтае ваша скнарства давяло мяне да такога стану, бо і іншыя лекары ўжо даўно б мяне вылечылі ад гэтае хваробы, калі б ім наперад заплацілі». Адказалі маці і жонка гэтага пацыента: «Рабі што хочаш». Так ім мовіў хворы: «Дайце мне тую скрынку; там у мяне ў хусцінцы сто леваў, гэта значыць чатырыста тынфаў, усе парамі, бо ў тынфе 10 пар». I гэтыя грошы хацеў мне аддаць, а я па-турэцку ўжо ўмела і разумела, што кажа, хоць размаўляла з людзьмі з дапамогаю свайго лёкая Юзафа Крыміля, бо стары быў у мяне за тлумача; дык я так яму адказваю: «Дай мне цяпер сто леваў на лекарскія выдаткі, тады вазьмуся лячыць цябе, а як вылечу, дасі мне бакшыш, гэта значыць падарунак». Хворы шавец адразу з хусцінкаю разам аддаў, не лічачы, тыя сто леваў, запэўніваючы, што там акурат столькі.\nУзяла я тыя грошы, і прыехала дахаты, і прасіла Пана Бога дапамагчы таму хвораму, і так думала сама сабе: «Калі вылечу, слава Богу, а калі не вылечу, грошы трэба будзе аддаць, але сёння выратую сябе ад нястачы, а пасля Пан Бог дапаможа мне, тады і аддам». I вось дзеля Пана Бога ўзялася яго лячыць. Чым і як яго лячыла — тут не варта гаварыць. Дасць Пан Бог, ужо маю напісаную лекарскую кнігу  і надрукую яе, там будзе апісана яго лячэнне. Праз сорак дзён па волі Божай ачуняў ён ад свае хваробы, а я атрымала шмат падарункаў, колькі можа даць бедны чалавек, і мой лёкай Юзаф Крыміль меў боты і чаравікі на свае патрэбы. I такую мне той бедны чалавек учыніў вялікую эстымацыю, што мела я шмат прыстойных і карысных пацыентаў.\nТут у Адрыянопалі быў стары турак, сляпы ўжо больш за дзесяць гадоў. Ён дамовіўся са мною за дзвесце тынфаў з той умоваю, каб мог сам толькі хадзіць і есці. Займаўся ён тым, што цыбукі рабіў, а рабіць турэцкія цыбукі — гэта далікатнае рамяство. Яны надта доўгія і тонкія, рознакаляровыя, і ён гэтым сваім рамяством зноў заняўся, зноў так далікатна лакіраваў, нібыта меў гадоў дваццаць. Гэты сляпы турак, што так добра ў мяне вылечыўся, учыніў мне вялікую эстымацыю ў сляпых людзей.\nТаксама ў Адрыянопалі быў адзін чалавек, які зваўся хаджы  Маргарыт. Клікалі яго так таму, бо ён хадзіў на багамолле ў Ерусалім. I гэты чалавек меў замужнюю дачку, сляпую больш за дзесяць гадоў, і яна была з ім, з бацькам сваім, на размаітых фэстах. Распавядала мне, што была там, ля тых дубоў, дзе святы Абрам сядзеў некалі і Святая Тройца наведала яго. I была ў Ерусаліме ля Труны Божае ў час Ушэсця Божага, але ад слепаты не магла быць у ерусалімскім касцёле з прычыны вялікага натоўпу людзей. Дык вось яе вывелі на галерэю і пасадзілі ў адным з кутоў, і там яна задрамала. I бачыла такі сон, што Прачыстая Маці прыйшла да яе і нейкую белагаловую, узяўшы за руку, прывяла і так мовіла: «Едзь дзеля Бога дадому. Гэтая белагаловая, якую бачыш ля мяне, прыйдзе ў свой час у Адрыянопаль і вылечыць твае вочы». I вось гэтая белагаловая, якую звалі Анастасія, дачка хаджы Маргарыта, што спала ў Ерусаліме на касцельнай галерэі, была суцешана тым сном і абяцаннем Прачыстае Маці, што будзе бачыць, і вярнулася дадому ў Адрыянопаль.\nПасля гэтага сну гадоў праз пяць я прыехала ў Адрыянопаль і дамовілася з яе мужам і бацькам за пяцьсот леваў, гэта значыць за 2500 тынфаў, каб тую сляпую белагаловую Анастасію вылечыла. I так яе вылечыла шчасліва, што яна золатам вышываць магла. Дык вось калі ўпершыню яна пачала бачыць, далі ёй у рукі абраз Святое Панны Марыі, і яна з вялікай пашанаю пацалавала яго, а пасля ўзняла вочы на мяне і з вялікай радасцю вымавіла: «Ойча мой мілы!» – і мужу – «Памятаеце мой сон, які я бачыла ў Ерусаліме, калі Прачыстая Маці прывяла да мяне нейкую белагаловую, запэўніваючы, што тая мне вочы адкрые і вылечыць? Вось і бачу я твар і постаць, нават вопратку і строй яе». За што мы ўсе Пану Богу дзякавалі.\nЖыў нейкі габрай у Біліградзе  і меў надзвычай прыгожага, вучонага сына, прытым быў вялікі багатыр. Сына, якога звалі Леві, бацька ў гадоў дваццаць ажаніў з адной дзяўчынаю-габрайкаю, а пасля праз колькі месяцаў па вяселлі адаслалі гэтага беднага Леві ў Відынь  на вучобу. Ён у Відыні забавіўся каля года. Ягоная жонка з нуды па мужу памерла. Даведаўся Леві, што яго жонка памерла, таксама цяжка захварэў. Бацькі забралі яго з Відыня назад у Біліград. Леві дзень і ноч бяжыць на магілу да жонкі. Яны бачаць, што сын іх вар'яцее пасля жончынае смерці ад гарачага пачуцця. Бяруць яны свайго сына і едуць з ім у Адрыянопаль і гвалтам жэняць, але ён да гэтай другой жонкі і пальцам не дакрануўся.\nУ той час была я ў Адрыянопалі, прасілі яны ў мяне парады, а гэтую гісторыю распавядаў мне сам Леві, з чаго ён мае такую апрахензію  сэрца і безупынную млоснасць, трымценне рук і ўсіх органаў ды бяссонне. I я, што магла і разумела ў падмацавальных сродках і лекавым пітве, усё ўжывала дзеля яго лекавання; не менш 1000 леваў на лекі ён выдаткаваў, пасылаючы ў стамбульскія аптэкі з маімі рэцэптамі. Бачыў Бог і сам Леві, як я клапацілася пра ягонае здароўе, бо мне самой шкада было яго, а быў ён праўдзівы, і пры тым мовіў мне: «Калі б я быў здаровы, дык забраў бы свае грошы (якіх меў 5000 кес) і стаў бы хрысціянінам, пабудаваў бы касцёл і кляштар, каб без жонкі на свеце жыць».\nАле ж наш добры Леві з кожным днём слабеў, і вось аднойчы ён запрасіў да сябе двух прыстойных туркаў і мяне, адлічыў мне пяцьсот леваў і тканіны са свае крамы на дзве пары сукенак і мовіў: «Слабею ад кары Пана Бога, але баюся, што пасля мае смерці не захочуць мае бацькі заплаціць за тваю працу і клопаты пра маё здароўе». I заплаціў за мяне сто леваў, якія была я вінна ў Стамбуле вышэй памянёнаму друкару, і распіску маю аддаў мне ў рукі, а мяне прасіў, каб рэшту даравала яму на Страшным Судзе Божым . Назаўтра ён памёр. Бог ведае, дзе ягоная душа. Відаць, духам ён быў ахрышчаны, зямля яму пухам, аман.\nI вось з ласкі Божае зарабіўшы колькі тысяч, я выехала з Адрыянопаля, а пасля паехала ў Ямбул . Ямбул – гэта горад, дзе жывуць султаны, гэта значыць сыны татарскага хана. I быў адзін султан, які зваўся Алімгірэй, і меў ён хворую жонку і сына хворага. Гэты султан прыслаў па мяне каляску і дзесяць татар канвою; прывезлі мяне ў Ямбул, і вылечыла я жонку і сына Алімгірэй-султана, і даў ён мне тысячу леваў, чэркескую сукенку, невялічкую каляску, коней і адвёз мяне ў Татар-Пазарджыке .\nУ Татар-Пазарджыку лячыла я жонку нейкага Ібрагіма-эфендзі . Той Ібрагім-эфендзі мае ў сваім уладанні ўсе плантацыі рысу , што толькі ёсць ва Урумелі , і ён мне добра заплаціў і адвёз мяне ў Філіпбей .\nУ Філіпбеі (гэта Македонія) нарадзіўся Аляксандр Македонскі, а горад таму завецца Філіпбей, што бацька Аляксандра Македонскага зваўся Філіп, і ў гонар яго названы горад. Горад стаіць на рэчцы Мерыч , і ў гэтым горадзе камендант называецца назыр . Дзе называецца паша , альбо янычар-ага, альбо хасекі , альбо бастанджы-паша , альбо муселім , альбо ваявода, альбо супаша , а ў Філіп-беі – назыр, вялікі пан, які меў сем сыноў і дачку. I вось ад кары Пана Бога ўсе ягоныя сыны заўчаснаю смерцю паўміралі. Адзін упаў з каня і зламаў карак, другі з акна выпаў, трэці сярод трыццаці чухадараў, alias  лёкаяў, з чоўна ў рэчку Мерыч упаў і патануў, чацвёртага сабакі маленькага разарвалі, шосты  згарэў у калысцы без усялякае шкоды ў доме, сёмага сам бацька незнарок застрэліў. Засталася толькі адна дачушка гадоў на сем, але хваравітая, і быццам бы на глісты. Назырава жонка вельмі прасіла ў мяне лекаў для дачушкі, але бацька дзіцяці, назыр, не хацеў дазваляць лячыць сваю дачушку. Аднак маці вельмі хацела яе лячыць. Я ж, не маючы нічога лепшага, як elixir proprietatis , а гэта вельмі кепскія лекі, але на глісты добрыя, наліла ў малую пляшачку і дала таму дзіцяці з каваю колькі кропель выпіць. А праз дзве гадзіны гэтае апошняе дзіця памерла, ад чаго я мела вялікі смутак і страх, але не магла нічога іншага прыдумаць, як прыйшоўшы на выклік назыра ў ягоны палац і, дзякуй Богу, маючы таго эліксіру палову лыжачкі, выпіла яго ў прысутнасці назыра. Гэты турак, раззлаваўшыся на сваю жонку за здарэнне з гэтымі лекамі, выхапіў шаблю і хацеў яе забіць. А я яго супакоіла, і ён мне з ласкі Пана Бога і слова кепскага не сказаў.\nЕхаць дарогаю праз высокія горы з Філіпбея ў Сафію ніякім чынам нельга з возам, толькі верхам, дык я купіла сабе каня за 400 тынфаў, справіла сабе турэцкую мужчынскую вопратку і наняла дзесяць коней, каб перавезці мае рэчы і для лёкаяў, а яшчэ знайшлі мы 30 вершнікаў, якія з намі ў гурце паехалі ў Сафію. I вось на той дарозе, што завецца Балканы, нечакана нападае на нас адзін разбойнік, бярэ майго каня за цуглі і кажа: «Кланяюся, пані лекарка, куды едзеш з маленькаю дачушкаю і з набыткам сваім?» Я яму: «Я не лекарка, я мужчына, еду па панскіх справах». Ён мне: «Ведаю цябе добра, ты — пані лекарка, і чаму канвою не маеш?» Я здагадалася, што гэта славуты разбойнік Сары Гусейн-ага, бо я пра яго шмат разоў чула, што ён адзін і на сто мужоў выходзіць адважна. I так я яму адказала: «Мілы пане, аднак, мяне не стане, і калі б наняла і 500 канвойных, бо я чула пра годнага кавалера Сары Гусейна-агу. Яго не стрымае ніякі канвой, а два–тры чалавекі, што з іх?» Тут турак засмяяўся і кажа: «Я той разбойнік, Сары Гусейн-ага, проша, вашамосць пані, са мною разам у дом мой, я ж маю жонку і дзяцей, сыноў і дачок і жыву ў горадзе Карлаве ». Я ж прашу яго: «Пане мілы, не разлучай мяне з маёй кампаніяй», але ён мне абяцае і прысягае, што забірае мяне толькі дзеля таго, каб пазнаёміць са сваёй жонкаю і добрымі прыяцелямі.\nI вось разлучыў ён мяне з маімі падарожнымі, таварышамі, толькі мяне, і дачушку маю, і трох чалавек, якіх я сабе прыняла – Лео Астаповіча, Лукаша Дабравольскага, і хлопца, і набытак мой, што мела з ласкі Божае, і 10 коней. Узяўшы ўсё гэта, ён свіснуў, і адразу перад ім з'явіўся другі турак, падобны да яго, бо быў гэта ягоны сын, і так мовіў ён свайму сыну: «Аллаха уманэт», гэта значыць: «Гэтую белагаловую даручаю Богу і твайму пільнаму старанню, каб з гонарам яе разам з ейным набыткам у дом наш прывёў і сваёй маці даручыў, а таксама асобны двор прыстойны з усялякімі выгодамі даў». Воляй-няволяй мусіла я з тым туркам-разбойнікам, сынам Сары Гусейна-агі, ехаць да дому ягонага, у горад Карлава. Тры дні і тры ночы ехалі мы праз горы і лясы, без дарогі і сцежкі за тым туркам і двума лёкаямі ягонымі. I так ён нам у дарозе казаў: «Не бойцеся нас, мы вам Богам на дапамогу прысланыя. Мой бацька з кампасіі , бярэ вяльможную паню на нейкі час да сябе, бо вас іншыя разбойнікі ў тым лесе пазабівалі б так, як тых 20 вершнікаў , што з вамі з Філіпбея выехалі». Так і было, як мы даведаліся, усіх іх забілі, а там былі туркі, грэкі і армяне.\nМы шчасліва дабраліся да Карлава. Карлава – горад у цэнтральнай Балгарыі. Ён месціцца ў такой нізіне, што, калі спускаешся да яго, здаецца, што спускаешся з неба на дол; мы вакол горада разоў колькі сцежкамі аб'ехалі, каб зручней наблізіцца да яго, і ўсе пехатою ішлі да дому Сары Гусейна-агі. I так мовіў сын да маці: «Маці мая, бацька гэтую пані лекарку даручыў Богу і тваім клопатам. Глядзі, каб гэтых гасцей з чужога краю па-чалавечы ў доме тваім прыняла і ўсялякія выгоды стварыла ў ежы, у пітве, ва ўсім, што толькі быць можа для госця». Я Гусейнавай руку пацалавала і з плачам аддалася на яе волю, а Пана Бога шчыра прасіла пра выбаўленне з гэтай няволі.\nБылі мы тут прынятыя з ласкі Божае вельмі міла, мелі ўсялякія выгоды ў ежы, у пітве, у спакойным жыцці, бо нам далі а parte домік і штодня хадзілі мы ў лазню, і я на свеце столькі крыніц не бачыла, як у Карлаве. Адны воды з гор у горад льюцца струменямі, і ў кожным двары ёсць там млынок і лазня, іншыя воды, што ў лазню ідуць, гарачыя, як мяркую, ці не з гары Этны, з якое заўсёды агонь выскоквае. На адным падворку і халодная, як лёд, і гарачая вада струменіць.\nПасля, праз дзён колькі, прыехаў проста да майго панадворку гаспадар, Сары Гусейн-ага, спешыўся і зайшоў у пакой. Я сама хацела яму боты з ног сцягнуць, але ён ні ў якім разе мне гэтага не дазволіў. Ягоны чалавек разуў яго, і ён сеў на дыване, абапершыся на ўзгалоўе, і пытаўся, як я маюся, ці добра мне, за што яму я шчыра дзякавала, але заўзята з плачам прасіла, каб мяне, нявінную белагаловую, адпусціў і дазволіў ехаць у Сафію. I ён неадкладна паабяцаў і прысягнуў мне, што з гонарам і з эскортам да Сафіі давязе, толькі што цяпер вельмі небяспечна гэта праз нягоднікаў, бо і тых, усю нашу кампанію, разбойнікі пазабівалі. Выказаў мне і тое, што хоча, каб я палячыла бацьку ягонага зяця, які таксама тут у Карлаве жыве і шэсць гадоў на ногі не становіцца, а чалавек ён стары. Другі довад, што ён сам мае слязлівыя вочы, і хацеў бы вылечыць гэтую чырванаватасць вачэй. Я з ахвотаю паабяцала яму за сорак дзён вылечыць цалкам, але ён мне сказаў: «Я ні ў якім разе сорак дзён на адным месцы сядзець не магу, бо баюся султана», што заўсёды за ім конны атрад сочыць, каб яго злавіць і пакараць смерцю. Тады я шчыра запытала ў яго: «Мілы пане, бачу такога прыстойнага кавалера, ты даволі багаты і шляхетны, а навошта ж тады ты займаешся разбоем?» Адказвае: «У мяне 300 вершнікаў, якім мушу грошы плаціць». Кажу: «Распусці іх». Адказвае: «Баюся султана». Кажу: «Пакарыся ягамосці султану». Адказвае мне Сары Гусейна: «Ужо гэтае шчасце я спрабаваў, бо маю добрага прыяцеля сярод султанавых прыдворных». I гэты прыяцель доўга з султанам пра Гусейна размаўляў, і мовіў той прыдворны: «Найяснейшы султан, Сары Гусейн, слынны разбойнік, мой вялікі прыяцель, і я яго запэўню сваім лістом, і сюды ў Стамбул паклічу, і скажу: «Цябе султан хоча пашою прызначыць і з гонарам на пасаду паслаць», а пасля, найяснейшы султан, загадай яго задушыць». А султан з вялікай радасцю адказаў: «Ах, добра, калі можаш, паведамі Гусейну, абяцай яму, што і візірам зраблю, няхай толькі самахоць у Стамбул прыедзе, і загадаю я яго пакараць смерцю». Дык вось, так мой добры прыяцель даведаўся з вуснаў султана, што хоча мяне, Гусейна, пакараць смерцю, бо іначай павінен быў султан мовіць: «Калі Гусейн хоча быць добрым чалавекам і адступіць ад гвалтоўніцтва, я яму ўсю віну дарую і зраблю яго пашою альбо янычар-агою». «Але султан хцівы, хоча мяне, Гусейна, забіць, і вось, папярэджаны я прыяцелем маім, султанавым прыдворным, каб я, Гусейн, быў заўсёды асцярожны з султанам, і таму мушу ўжо і далей такое разбойніцкае жыццё весці дзеля суфіцыенцыі  тых 300 чалавек і выратавання майго жыцця».\nI вось я дзеля Бога пражыла 60 дзён у Карлаве ў спакоі і вылечыла таго турка Сердана, бацьку, альбо свёкра Гусейнавага сына, што мог на мыліцах паўсюль хадзіць, і зарабіла шэсцьсот леваў у Карлаве, і з гонарам экскартаваў мяне Сары Гусейн-ага дзеля Бога ў Сафію.


Вячэрні макіяж ад ніны добрае на карых вачэй - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Вячэрні макіяж ад ніны добрае на карых вачэй\nБываюць такія знакамітыя асобы, вобраз якіх вельмі хочацца прымерыць на сябе. Ніна Добры - гэта зорка, якая ведае толк у вытанчанай макіяжы, яна ніколі не выкарыстоўвае занадта яркія фарбы, у яе знешнасці няма і намёку на пошласць. Яе шыкоўны вячэрні мейк, выкананы ў традыцыйных танах, упрыгожыць любую кареглазых дзяўчыну, бо вочы ў такім выглядзе выходзяць на перадавую пазіцыю.\n1. Пры дзённым ці прыглушаным начным святле Ніна выглядае бездакорна і ярка. Увесь сакрэт у дбайнай падрыхтоўкі скуры да нанясення слаёў касметыкі. Вобласць вакол вачэй варта абавязкова ачысціць і завільгатнець. А выканаць гэты рытуал можна з дапамогай сваіх звыклых касметычных сродкаў. Пасля такой працэдуры вочы будуць выглядаць адпачыўшымі, а погляд стане свежым.\n2. Візажысты раяць уключаць у вячэрні вобраз перламутравыя адценні, каб атрымаць бліскучы вынік. Таму першы базавы пласт зробім менавіта такім. Светлы перламутр наносім тонкім пластом на ўсе верхняе павека, спрытна варочаючы пухнатай пэндзлем. Самы ўнутраны куток адцяніць малочна-белымі ценямі, каб зрабіць разрэз вачэй яшчэ больш.\n3. Мяккай пэндзлем наносім цёмна-карычневыя, бліскучыя цені рухамі забіваюць, на рухомы павека, акрамя зоны пад брывом і ўнутранага кутка. Гэты адценне наносім паверх перламутравых ценяў.\n4. Маленькай плоскай пэндзлем цалкам падводзім і ніжняе павека тымі ж карычневымі ценямі.\nТэхніка нанясення: гэты макіяж ствараецца ў лепшых традыцыях зачаравальнага вячэрняга мейк. Чым бліжэй да пераносся, тым святлей павінен быць адценне ценяў, у бок скроняў - колер павінен станавіцца больш цёмным. Абавязкова варта дамагацца паступовага пераходу ад аднаго адцення да іншага пры дапамозе дбайнага змешвання.\n5. Чорная падводка - гэта так жа палачка-ратавалачка ўсіх жанчын, таму ў касметычку любой модніцы яна прысутнічае заўсёды. Праводзім ёй тонкую стрэлку па лініі росту павек на верхнім стагоддзі, але не выцягваем лінію ў бакі.\n6. Такім жа чынам падводзім і ніжняе павека тонкай лініяй. У выніку ў нас атрымаецца прыгожы, каціны разрэз вачэй.\n7. Ліквідаваны насычаны глянец ніжняй стрэлкі з дапамогай чорнага мяккага алоўка, вырабім яго ў зоне вонкавага кута. Гэтую аперацыю можна выканаць з дапамогай чорных матавых ценяў. Ўнутраную частку ніжняга стагоддзя таксама зацямняць алоўкам.\n8. Каштоўны ззянне вачэй ўзмоцнім залацістымі ценямі. Іх трэба дадаць ва ўнутраны куток вочы. Зрабіць гэта можна з дапамогай пэндзліка ці ўласных пальцаў.\n9. На завяршальным этапе трэба старанна прокрасить вейкі і бровы.\nСавет: пасля таго, як пласт ценяў і падводкі будзе нанесеная, можна нанесці на вейкі пажыўны сродак, якое прадухіляе іх пашкоджання і ўзмацняе рост. Праз пару хвілін нанёс некалькі слаёў тушы і ўбачыце, што выглядаюць яны неверагодна прывабна: ніякіх камячкоў або зліплых валасінак.\nНаступныя дзеянні нескладана прайграць, прымерыўшы на сябе шыкоўны вячэрні вобраз мілай юнай прыгажуні Ніны. Пераканайцеся ў ідэальным выніку, а затым замацуеце макіяж з дапамогай духмянай кветкавай вады.\nМакіяж, вячэрні макіяж. Павялічваем глаза.Уроки макіяжу. Відэа.\nПапярэдні Тэкст Зебровые амадины - пацешныя птушачкі, непатрабавальныя ў сыходзе\nНаступная Артыкул Кіслае малако ў хатніх умовах\nЯк правесці Каляды па-еўрапейску ў сямейным коле


12 лістапада 2020 года па беларускіх інфармацыйных рэсурсах і тэлеграм-каналах распаўсюдзілася навіна: збіты і выкрадзены напярэдадні ў адным з мінскіх двароў малады хлопец, Раман Бандарэнка, адшукаўся ў шпіталі ў вельмі цяжкім стане. Пасля шматгадзіннай аперацыі ён так і не прыйшоў у прытомнасць і памёр увечары таго ж дня. Яму быў 31 год.\nЗа тры месяцы, што мінулі ад жнівеньскіх прэзідэнцкіх “выбараў”, збіццё і арышты ў мінскіх дварах сталі даволі звычайнай з’явай. Мноства падобных выпадкаў было заснята на камеры мабільных тэлефонаў, гэтыя кадры шырока распаўсюджваліся ў сетцы. Знайшліся такія запісы і ў выпадку Рамана Бандарэнкі. Калі стаў вядомы трагічны фінал гэтай гісторыі, мноства людзей уважліва ўзіраліся ў гэтыя запісы, спрабуючы пазнаць кагосьці з удзельнікаў выкрадання Бандарэнкі.\nІх намаганні прывялі да нечаканага выніку: у кампаніі людзей, якія напалі на Бандарэнку, быў заўважаны чалавек, вельмі падобны на Дзмітрыя Баскава, старшыню хакейнай федэрацыі Беларусі, галоўнага трэнера хакейнай каманды Аляксандра Лукашэнкі. Неўзабаве ўсплылі і іншыя доказы ягонага ўдзелу: запісы тэлефонных размоваў, дадзеныя геялакацыі мабільных тэлефонаў. Ужо 16 лістапада Латвія забараніла Дзмітрыю Баскаву ўезд на сваю тэрыторыю.\nГэтае здарэнне стварыла непрыемны кантэкст для вялікай спартыўнай падзеі, запланаванай на 2021 год: Беларусь і Латвія павінны былі разам прымаць чэмпіянат свету па хакеі, важнасць якога ўзрастала таму, што чэмпіянат 2020 года быў скасаваны праз пандэмію каронавіруса. Але ці можна праводзіць турнір у краіне, у якой тысячы людзей былі кінутыя ў турмы за спробу выказаць свой мірны пратэст, сотні прайшлі праз катаванні, а галоўны хакейны функцыянер аказаўся датычны да палітычнага забойства? Як выявілася, Рэнэ Фазель, кіраўнік Міжнароднай хакейнай федэрацыі, меў на гэтае пытанне станоўчы адказ.\n16 лістапада адбыўся першы пікет перад будынкам Міжнароднай хакейнай федэрацыі, арганізаваны Асацыяцыяй RAZAM.CH. Дзеючыя кавідныя абмежаванні не дазволілі сабраць вялікую колькасць удзельнікаў акцыі, але прысутныя данеслі сваю пазіцыю да кіраўніцтва Міжнароднай Федэрацыі і перадалі Рэнэ Фазелю адкрыты ліст ад імя Асацыяцыі. У гэтым лісце члены Асацыяцыі прасілі спадара Фазеля адмовіцца ад правядзення чэмпіянату ў Беларусі, спасылаючыся на шматлікія факты гвалту з боку сілавікоў, а таксама на вынікі праведзенага з выкарыстаннем платформы «Голас» апытання, якое паказала, што пераважная колькасць апытаных (каля 90%) ня хоча бачыць чэмпіянат у Мінску, пакуль у краіне працягваецца беззаконне.\nЛіст Асацыяцыі застаўся без адказу. У снежні Рэнэ Фазель даў інтэрв’ю швейцарскаму выданню Watson.ch, у якім заявіў: «Мы не дазволім сабе патрапіць у закладнікі палітыкі. Гісторыя вучыць нас, што байкатаванне такіх спартовых мерапрыемстваў, як Алімпійскія гульні 1980 ці 1984 гадоў, ніколі не спрацоўвала. Спорт створаны для людзей і абʼядноўвае людзей, і ў нас у хакеі ёсць выдатная традыцыя не падпарадкоўвацца палітыцы і спрыяць міжнароднаму ўзаемаразуменню». Каментуючы пазіцыю хакейнай федэрацыі Латвіі, ён нават дапусціў, што чэмпіянат можа прайсці толькі ў Мінску, а Латвія можа страціць статус краіны-гаспадыні. Аднак перад тым, як прыняць канчатковае рашэнне, Фазель вырашыў асабіста зʼездзіць у Мінск, каб абмеркаваць сітуацыю з Лукашэнкам. Для чэмпіянату свету па хакеі гэты візіт апынуўся лёсавызначальным.\nМяркуючы па пазнейшых тлумачэннях, Фазель разлічваў на тое, што візіт пройдзе без залішняй публічнасці і ўвагі прэсы. Аднак Лукашэнка, якому ў апошні час даводзілася абмяжоўвацца візітамі саудаўскіх бізнэсоўцаў і расейскіх губернатараў, ніяк ня мог не скарыстацца прыездам спаровага чыноўніка сусветнага ўзроўню для таго, каб прадэманстраваць сваю значнасць. Кадры, на якіх Фазель цёпла абдымаецца з Лукашэнкам, імгненна абляцелі ўвесь свет. Акрамя таго, адзін з прысутных апублікаваў у сваім інстаграме фота, на якім Фазель пазіруе асабіста з Дзмітрыем Баскавым, пра ролю якога ў смерці Рамана Бандарэнка Міжнароднай хакейнай федэрацыі было ўжо вядома. Хвалю абурэння, якая ўзнялася ў швейцарскай прэсе, цяжка пераацаніць: «Ганьба для хакея, ганьба для Швейцарыі» – так пракаментаваў паездку Фазеля ў Беларусь «Tages Anzeiger».\nФазель настойваў: яго няправільна зразумелі, фота вырвалі з кантэксту, а правядзенне чэмпіянату свету ў Мінску па-ранейшаму магчыма.\nНаступны пікет перад будынкам Міжнароднай хакейнай федэрацыі Асацыяцыя RAZAM.CH правяла 14 студзеня 2021 года, праз тры дні пасля візіту Фазеля ў Мінск. У гэты дзень у Цюрыху было незвычайна холадна, ішоў моцны снегапад. Але гэта не спыніла жадаючых прыняць удзел у дэманстрацыі, не ўсе з якіх нават змаглі да яе далучыцца з-за абмежаванняў па колькасці, абумоўленых пандэміяй. На плакатах, якія прынеслі прысутныя, былі асобна адзначаны спонсары чэмпіянату, у тым ліку Nivea, Tissot, Raiffeisen. У тыя ж дні беларускія дыяспары адпаведных краін пікетавалі штаб-кватэры прадпрыемстваў-спонсараў, каб паставіць перад імі пытанне: ці на такую рэкламу яны разлічвалі? Некаторыя спонсары, напрыклад, Tissot, адказвалі унікліва, спасылаючыся на ролю Міжнароднай хакейнай арганізацыі ў вырашэнні аб месцы правядзення чэмпіянату. Аднак ужо 16 студзеня аб сваёй адмове ад спонсарства чэмпіянату ў Менску заявілі Nivea і Skoda, а неўзабаве да іх далучылася і кампанія Liqui Moly. Пад ціскам спонсараў Міжнародная хакейная федэрацыя нарэшце пакінула спробы захаваць статус кво і аб’явіла аб пераносе чэмпіянату свету з Беларусі.\nТакім чынам, хто ж адабраў у Аляксандра Лукашэнкі, вялікага прыхільніка хакея, ягоную любімую цацку? Несумненна, асноўную ролю ў гэтым адыгралі ягоныя хаўруснікі: Дзмітрый Баскаў і Рэнэ Фазель, які сваім візітам прыцягнуў ўвагу еўрапейскай прэсы да таго, што адбываецца. Аднак трэба адзначыць і дзейнасць беларускіх грамадскіх арганізацый, у тым ліку беларускіх дыяспар, якія ізноў прадэманстравалі здольнасць самаарганізоўвацца і каардынаваць намаганні паміж сабой, каб не дазваляць міжнародным арганізацыям закрываць вочы на беззаконне ў Беларусі.\nThis entry was posted in Навіны and tagged Беларусь, Пікет, Раман Бандарэнка, рене фазель, хакей, цюрых, Швейцария by viktoria. Bookmark the permalink.


06 лістапад 2019, 19:02\nУ Лагойску на 68-м годзе у выніку анкалягічнай хваробы жыцьця памёр дэпутат Апазыцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га скліканьня Алесь Шут. За тры дні да сьмерці яму быў уручаны мэдаль Рады БНР — «За заслугі ў здабыцьці Незалежнасьці».\nУ дні 20-годзьдзя абвяшчэньня беларускай незалежнасьці Дзяніс, сын Алеся Шута, сказаў у інтэрвію Радыё Свабода, што «1991–1994 — найлепшы час у Беларусі за апошнія сотні гадоў». Тое сапраўды быў пэрыяд нацыянальнага Адраджэньня, пэрыяд магчымасьцяў, але ён не прыйшоў зьнянацку — за яго трэба было змагацца.\nІ Алесь Шут быў на самым першым рубяжы гэтага змаганьня — і, як прыгадваюць ягоныя паплечнікі па Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ, і ў апошнія тыдні свайго жыцьця рупіўся пра незалежнасьць Беларусі. Хвароба зваліла Алеся за тры месяцы...\nАлесь Шут у Авальнай залі\nАлесь Шут працаваў у Лагойску хірургам, намесьнікам галоўнага ўрача, калі ўвесну 90-га праходзілі выбары ў Вярхоўны Савет 12-га скліканьня. І — перамог першага сакратара райкаму партыі.\nЁн ня быў прафэсійным палітыкам — ды і ніхто з нас, хто прыйшоў у Вярхоўны Савет, ім ня быў. Прафэсійнымі палітыкамі былі нашыя апанэнты, якім не хацелася ні дэмакратыі, ні эканамічных рэформаў, ні беларускай незалежнасьці. Таму палітыцы нам прыйшлося вучыцца, і вучыцца вельмі хутка.\nПрычым Алесю Шуту даводзілася сумяшчаць палітыку з прафэсійнай працай — з 1987 года ён быў намесьнікам галоўнага ўрача Лагойскай бальніцы, але не адміністратарам, а практыкуючым хірургам. Хірургам ён працаваў да дэпутацтва, пад час яго і пасьля — і часам да яго па дапамогу прыходзілі пэнсіянэры, якія калісьці цкавалі яго за палітычныя погляды. Алесь лячыў і іх.\nЁн быў сьціплым чалавекам, увогуле, ня шмат расказваў пра сябе, і я толькі некалькі гадоў таму даведаўся, што дзед Алеся быў рэпрэсаваны — як кулак (гэта значыць, за тое, што хацеў быць гаспадаром на сваёй зямлі). Але мне стала больш зразумелай непахіснасьць, зь якой дэпутат Шут усе шэсьць гадоў адстойваў права прыватнай уласнасьці на зямлю.\nМяне ўразіў расповед Алеся журналістцы Свабоды пра тое, як яму ўдалося ўбачыць справу свайго дзеда ў сьценах КДБ. Алесь удакладніў, што справу можна было толькі чытаць, а вось гартаць не дазвалялі — перагортвалі старонкі самі чэкісты. На той момант дзейнічаў закон аб статусе дэпутата, паводле якога для дэпутата Вярхоўнага Савета на тэрыторыі Беларусі не было «забароненых зонаў» — але, як выглядала, у сьценах КДБ гэты закон ня дзейнічаў, інструкцыі, пісаныя яшчэ ці не ў 1937-м, былі вышэйшыя за законы. І, напэўна, засталіся і цяпер.\nАлесь Шут у часе сустрэчы з беларуская дыяспарай у ЗША\n...У пачатку ліпеня 1990 Алесь Шут у ліку іншых 35 дэпутатаў падпісаў праект Дэклярацыі аб дзяржаўнай незалежнасьці Беларусі, які быў прадстаўлены Вярхоўнаму Савету і быў падмуркам да дакумэнту, які цяпер вядомы як Дэклярацыя аб дзяржаўным сувэрэнітэце.\nУвосень таго ж 90-га Алесь браў удзел у распрацоўцы Канцэпцыі пераходу да рынкавай эканомікі і падрыхтоўцы блёку законапраектаў да іх, вылучэньне якіх ад імя Апазыцыі БНФ на сэсію было для камуністычнай большасьці сапраўдным шокам — нічога падобнага яны самі ня мелі і ад нас не чакалі.\nАлесь Шут: "Абуральныя былі паводзіны камуністаў"\nУ чэрвені 1991-га Алесь Шут з трыбуны Вярхоўнага Савета распавёў пра зацьверджаны Саўмінам яшчэ ў 1986 годзе загад аб закупцы мяса без уліку яго радыяактыўнай забруджанасьці, пра загад Міністэрства аховы здароўя СССР ставіць усім пацярпелым ад Чарнобылю дыягназ «вэгетасудзінная дыстанія, і назваў гарады (Слуцак, Мёры, Ушачы, Гомель, Бабруйск, Магілёў, Барысаў, Бяроза, Крычаў, Горадня), на мясакамбінаты якіх паступала радыяактыўнае мяса.\nАлесь Шут выступае на «чарнобыльскім» паседжаньні Вярхоўнага Савета, чэрвень 1990\nМагчыма, калі б пра такія факты казаў дэпутат-журналіст ці дэпутат-гісторык, прадстаўнікі ўлады маглі б папракнуць у непрафэсіяналізьме. Дыплямаванага хірурга, да таго ж намесьніка галоўнага ўрача абвінаваціць у гэтым было немагчыма.\nНапэўна, можна падлічыць, колькі жыцьцяў уратаваў хірург Шут — вядуцца ж гісторыі хваробы, існуе нейкая статыстыка. Але колькасьць тых, хто быў уратаваны ў выніку ягонага сьмелага выступу, падлічыць немагчыма, ясна толькі, што гэтых людзей вельмі шмат — і па ўсёй Беларусі.\nКалі ў жніўні 1991-га людзі прыйшлі на плошчу, каб падтрымаць дэпутатаў БНФ у патрабаваньні спыніць дзейнасьць КПБ-КПСС і абвясьціць Незалежнасьць, Алесь Шут узяў у аднаго ўдзельніка няспыннага мітынгу бел-чырвона-белы сьцяг, прынёс яго ў Дом ураду, у 363-ці пакой, дзе працавала Апазыцыя БНФ і вывесіў у вакно. І ўсе тыя дні, што ішла Сэсія Незалежнасьці, сьцяг лунаў над плошчай.\nСьцяг у вакне памяшканьня Апазыцыі БНФ у Доме ўрада, які вывесіў Алесь Шут. Жнівень 1991. Фота Ул. Кармілкіна\nГаладоўка дэпутатаў БНФ: ці магло быць інакш?\nСэсія тая ішла вельмі напружана. У сваім выступе Алесь Шут зьвярнуў увагу на істотны прававы казус, які значна ўскладніў становішча кампартыі: у партыі гэтай не было свайго статуту, зарэгістраванага на тэрыторыі БССР (на апошнім сваім з’езьдзе камуністы нагэтулькі кляліся ў вернасьці Маскве, што нават не палічылі патрэбным такі статут прымаць), а значыць, поводле беларускага заканадаўства, юрыдычна партыі не існуе.\nАле найбольш важным быў іншы ўчынак Шута. Учынак, які пераламіў хаду сэсіі і, у канчатковым выніку, паспрыяў дасягненьню незалежнасьці. Калі 25 жніўня 1991 на трыбуну пайшоў член Палітбюро ЦК КПСС, першы сакратар ЦК КПБ Малафееў, Алесь Шут быў сярод тых дэпутатаў, хто — у самым прамым, фізычным сэнсе — сагнаў яго з трыбуны. Такое ганебнае фіяска правадыра, на вачах мільёнаў, было шокам для камуністаў (уявіце, каб на «усебеларускім сходзе» з трыбуны сагналі Лукашэнку), старшыня Вярхоўнага Савету Дземянцей падаў у адстаўку, і сэсія ўрэшце прыступіла да разгляду днём раней адрынутай прапановы дэпутатаў БНФ аб Незалежнасьці. А празь некалькі гадзінаў Беларусь дэ-юрэ Незалежнасьць атрымала.\nДэпутаты зганяюць з трыбуны 1-га сакратара ЦК КПБ А. Малафеева, 25 жніўня 1991\nПачаўся час адбудовы новай краіны, фармаваньня яе дзяржаўных інстытуцыяў, у якім Алесь Шут браў чыны ўдзел. Алесь не працаваў у Вярхоўным Савеце на прафэсійнай аснове, ён быў намесьнікам галоўнага ўрача, заставаўся практыкуючым хірургам, і ўсё ж знаходзіў час прыяжджаць у Менск на паседжаньні Апазыцыі БНФ; ягоны подпіс — пад большасьцю заяваў Апазыцыі і прадстаўленых ёй законапраектаў.\nУ Ценевым кабінэце Алесь Шут адказваў за ахову здароўя; у Вялікабрытаніі яго лічылі б «ценевым міністрам» аховы здароўя. Ён быў бы дзейным міністрам, калі ня вынік выбараў 1994 году.\nУ часы, калі вырашаўся лёс беларускай дэмакратыі, Алесь быў сярод тых, хто ні на мілімэтар не адступаў ад дэмакратычных прынцыпаў, а галоўнае — не дапускаў ніякіх кампрамісаў адносна незалежнасьці краіны.\nГаладоўка дэпутатаў Апазыцыі БНФ, 11 красавіка 1995. Фота Лявона Дзейкі\nПрыгадваю, як раніцай 11 красавіка 1995 году ў Авальнай залі мы селі побач каля трыбуны, гледзячы ў вочы тым, хто меў намер падтрымаць рэфэрэндум, як пачалі не дабіраць належнай колькасьці галасоў прэзыдэнцкія прапановы, і як потым нас зьбівалі ў Авальнай залі і праз фае, па сходах, вывалаквалі да выхаду і кідалі ў «варанкі».\nІ калі назаўтра Лукашэнка заявіў, што «іх нікто не біл», Алесь узьняў кашулю і паказаў крывападцёк. Гэты момант абышоў шмат якія газэты сьвету, фіксуючы новы этап аўтарытарызму ў Беларусі.\nДэпутат Апазыцыі БНФ Алесь Шут пасьля зьбіцьця ў часе галадоўкі, 12 красавіка 1995. Фота з газэты «Свабода»\nА цяпер скажу тое, што ня ўсім вядома. Крывападцёк, які застаўся на сьпіне Алеся, быў ня вынікам зьбіцьця ў самой Авальнай залі (ад гэтага ў Шута былі іншыя сьляды).\nНас, пасьля як пакідалі ў варанкі па трое-чацьвёра, разьвезьлі ў розныя месцы Менску і высадзілі. А Алеся міліцыянты ня проста выкінулі з машыны, але і зьбілі ізноў — дубінкамі. Выглядала, не па загадзе — па вяленьні душы.\nНадыходзіў час чорных душаў.\nАле мы будзем памятаць і сьветлыя часы, і Алеся Шута, і Сьцяг, які ён узьняў над Плошчай.\nАлесь Шут. Фота Дзяніса Шута\nПазьняк: “Галоўным быў вынік. І мы яго дасягалі”


Иммуноонкология: новае слова ў лячэнні рака 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nИммуноонкология: новае слова ў лячэнні рака\nЧас ад часу медыцынскія выдання паведамляюць пра з'яўленне новых метадаў лячэння рака або аб ўдасканаленні старых. Гэтыя паведамленні даюць надзею на тое, што рана ці позна рак ўдасца перамагчы. Сёння навукоўцы ўсё часцей гавораць аб иммуноонкологии як аб перспектыўным кірунку тэрапіі гэтага небяспечнага захворвання.\nШто такое иммуноонкология\nКаб адказаць на гэтае пытанне, трэба ўспомніць, што такое імунітэт ў цэлым і як ён працуе. Схематычна гэта выглядае так: у арганізм паступае "варожы" агент (напрыклад, узбуджальнік захворвання, вірус або бактэрыя), і імунная сістэма рыхтуе адказ. Пачынаецца выпрацоўка антыцелаў, якія распазнаюць узбуджальнікаў па асаблівых рэцэптарам і пачынаюць з імі змагацца. Але чаму ж гэтага не адбываецца ў выпадку з ракавымі клеткамі?\nНавукоўцы высветлілі, што ракавыя клеткі ў арганізме "маскіруюцца" пад здаровыя, падманваючы тым самым імунную сістэму і душачы працу клетак-абаронцаў (Т-лімфацытаў). Больш за тое: яны прымушаюць арганізм аберагаць іх, таму разрастанне ракавай пухліны ў многіх выпадках адбываецца вельмі хутка.\nГалоўная задача иммуноонкологических прэпаратаў - зрабіць ракавыя клеткі зноў бачнымі для імуннай сістэмы арганізма. "Пазначаныя" пэўным чынам хворыя клеткі распазнаюцца Т-лімфацытамі і знішчаюцца.\nДаследнікі з кампаніі Bristol-Myers Squibb, Якія займаюцца вывучэннем дадзенага пытання, вылучаюць некалькі ключавых пераваг иммуноонкологических прэпаратаў:\nЎніверсальнасць. Адзін прэпарат можа выкарыстоўвацца для лячэння розных відаў раку.\nВыбіральнасць. Чаму пацыенты, якія праходзяць хіміётэрапію, скардзяцца на дрэннае самаадчуванне? Справа ў тым, што прэпараты, якія выкарыстоўваюцца для хіміятэрапіі, не толькі агрэсіўныя ў адносінах да хворых клетак, але і знішчаюць здаровыя. А иммуноонкологические прэпараты не дзейнічаюць на здаровыя клеткі: яны пазначаюць толькі тыя, якія трэба знішчыць.\nМагчымасць прымянення ў аслабленых пацыентаў. Калі хворы ўжо прайшоў некалькі курсаў тэрапіі і яго арганізм саслаблены, прызначэнне яму иммуноонкологических прэпаратаў дазволіць працягнуць барацьбу з ракам нават на позняй стадыі захворвання.\nДа магчымых мінусаў эксперты пакуль адносяць высокі кошт прэпаратаў. Ёсць у метаду і шэраг абмежаванняў, напрыклад, яго нельга ўжываць у пацыентаў з аутоіммунных захворванняў: ўмяшальніцтва ў іх ахоўную сістэму можа мець негатыўныя наступствы.\nЦі ёсць перспектывы?\nЯк і любы новы метад лячэння, иммуноонкология павінна прайсці доўгі шлях пацверджання эфектыўнасці і бяспекі. Аднак першыя вынікі ўжо ёсць. Напрыклад, Упраўленне па санітарным наглядзе за якасцю харчовых прадуктаў і медыкаментаў ЗША (Food and Drug Administration, FDA) Ужо зарэгістравала метад вакцинотерапии спецыяльнай вакцынай сипулейцел-Т. За кошт яе прымянення праца уласнай імуннай сістэмы арганізма накіроўваецца на атаку ракавых клетак. І даследаванні ў дадзенай вобласці працягваюцца.\nПакуль навукоўцы правяраюць жыццяздольнасць иммуноонкологии як новага метаду лячэння рака, можна выкарыстаць ужо даказаныя і эфектыўныя спосабы прафілактыкі гэтай страшнай хваробы. Напрыклад, звярнуць увагу на рацыён. А наша новая артыкул "Прадукты супраць рака, якія павінны быць на вашай кухні"Дапаможа вам у гэтым.\nГлядзіце відэа: Иммуноонкология як інавацыйны падыход да лячэння анкалагічных захворванняў\n← Сямейныя варыянты колоректального рака\nЗлаякасныя пухліны лёгкага →\nЦана "гламура": што робяць з нагамі высокія абцасы?


Catholic.by - З удзелам арцыбіскупа Станеўскага ў Чырвоным касцёле развіталіся з сімвалам Калядаў — святочнай елкай з Будслава\n18.01.2022 15:48 Тэкст і фота: Віктар Ведзень / Catholic.by\nУпершыню з часу прызначэння на гэтую пасаду іерарх узначаліў цэлебрацыю святой Імшы ў святыні на плошчы Незалежнасці.\nВітаючы арцыпастыра, прадстаўнікі парафіяльнай моладзі сказалі: «Мы глядзім на Вас вачыма веры і дзякуем за тое, што Вы сёння з намі. Няхай Багародзіца заступаецца за Вас, а Пан Бог благаславіць Вашую пастырскую дарогу ў далейшым жыцці».\nУзгадаўшы сваё першае занёмства з Чырвоным касцёлам ў далёкім 1991 годзе, арцыбіскуп Станеўскі адзначыў, што гэты Дом Божы з’яўляецца своеасаблівай Канай Мінска і Беларусі на ўзор Каны Галілейскай, дзе Езус учыніў свой першы цуд, ператварыўшы на вяселлі ваду ў віно.\n«Кожны, хто прыязжае ў Мінск, ідучы па цэнтральнай плошчы сталіцы, бачыць гэтыю прыгожую святыню першай. Тут заўсёды мы можам пачуць голас Божы і адчуць вялікую павагу да нашай Маці Нябеснай», — падкрэсліў арцыпастыр.\nУ прамоўленай гаміліі ён звярнуў увагу на прысутнасць Бога ў штодзённым жыцці вернікаў, а таксама на ролю Маці Хрыста, якая заўсёды жадае дапамагчы чалавеку ў патрэбе. «Бог прысутнічае там, дзе дабро, прабачэнне, любоў, згода; там, дзе чалавек як хрысціянін прыкладае сваю руку да гэтага свету, каб зрабіць яго лепшым», — сказаў іерарх.\n«Наша сённяшняе заданне і мэта — распазнаць Езуса Хрыста. Важна заўважыць, як Бог дзейніче праз чалавека. Каб, гледзячы на нашае жыццё, людзі змаглі сказаць: гэта Божы чалавек», — дадаў арцыбіскуп Станеўскі.\nНапрыканцы святой Імшы адбылося развітанне з каляднай елкай, якая на свята Божага Нараджэння была прывезена ў Чырвоны касцёл з ваколіц Нацыянальнага санктуарыя Маці Божай Будслаўскай.\nТрыма тыднямі раней, 24 снежня, падчас святой Імшы Пастэркі, арцыбіскуп эмерыт Тадэвуш Кандрусевіч урачыста паклаў фігуру Нованароджанага Хрыста на сена ў яслях, усталяваных каля елкі з Будслава. Такім чынам заслужаны іерарх благаславіў пачатак новай традыцыі каляднай елкі з ваколіц беларускіх Марыйных санктуарыяў, першай з якіх, натуральна, стала лясня прыгажуня з-пад Будслава.\n«Каб была памяць пра Маці Божую не толькі летам — тады, калі адбываюцца пілігрымкі, але і зімой, падчас Божага Нараджэння. Маці Божая заўсёды памятае пра нас», — азначыў пробашч парафіі і аўтар ідэі ксёндз канонік Уладзіслаў Завальнюк.\nНа наступнае Божае Нараджэнне калядную елку святар плануе даставіць у Мінск з ваколіц санктуарыя Маці Божай Шкаплернай у Гудагаі, што на Астравеччыне\n«У вас нараджаецца яшчэ адна прыгожая традыцыя, якой вы разам ствараеце гісторыю парафіі», — адзначыў арцыбіскуп Станеўскі на развітанне з неадменным сімвалам Калядаў у Чырвоным касцёле.\nАбноўлена 18.01.2022 20:54\n#а. Станіслаў Станеўскі CSsR (2)


Баранавічы: Толькі “Справядлівы свет” вылучыў прадстаўніка ў склад гарадской выбарчай камісіі\nhttp://spring96.org/be/news/35471 2010 2010-09-27T11:54:20+0300 2010-09-27T11:54:20+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНягледзячы на тое, што ў Баранавічах дзейнічаюць мясцовыя суполкі Партыі БНФ, дзвюх сацыял-дэмакратычных партыяў, АГП, ініцыятыўная група БХД, але толькі ад партыі левых “Справядлівы свет” вылучаны прадстаўнік у склад гарадской тэрытарыяльнай выбарчай камісіі. Ім стаў актыўны партыец Віктар Цяпін, які неаднаразова балатаваўся кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў, а таксама гарадскога Cавета дэпутатаў.\nВіктар Цяпін не толькі грамадскі актывіст, але і журналіст, які мае шмат публікацыяў у газеце “Таварыш”. Ён неаднаразова перамагаў у Баранавіцкім раённым (гарадскім) судзе, калі судзіўся з прадстаўнікамі ўлады. Віктар Цяпін дасканала ведае Выбарчы кодэкс, мае вялікі вопыт палітычнай і грамадскай дзейнасці. Сябра “Справядлівага свету” выказвае спадзяванне, што сумленна выканае свае абавязкі падчас працы ў Баранавіцкай гарадской тэрытарыяльнай выбарчай камісіі па выбарах прэзідэнта РБ 19 снежня 2010 года.\nРаней мы паведамлялі, што ў Баранавічах таксама толькі адна недзяржаўная грамадская арганізацыя, мясцовая філія “Таварыства беларускай мовы імя Ф.Скарыны”, вылучыла свайго прадстаўніка Віктара Сырыцу ў склад гарадской тэрытарыяльнай выбарчай камісіі.


https://spring96.org/be/news/105028 2021 2021-09-20T12:28:52+0300 2021-09-20T12:28:52+0300 2021-09-20T13:06:58+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/dudarau_90.jpeg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ Чавускім раённым судзе 20 верасня вынеслі прысуд па справе палітзняволенага экс-намесніка старшыні Магілёўскага гарвыканкама Уладзіміра Дударава. Старшыня суда Чавускага раёна Алена Каралько прызнала яго вінаватым у злоўжыванні службовымі паўнамоцтвамі (ч. 3 арт. 426 КК) і махлярстве (ч. 4 арт. 209 КК) і асудзіла да сямі з паловай гадоў калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму. Дудараў сваю віну не прызнаў. Судовы працэс пачаўся 20 красавіка. У 2020 годзе Дудараў каардынаваў працу рэгіянальнай ініцыятыўнай групы Віктара Бабарыка, з 11 чэрвеня мінулага года знаходзіцца пад вартай. Дзяржаўнае абвінавачванне падтрымліваў пракурор пракуратуры Чавускага раёна Сяргей Снытчанка.\nУладзімір Дудараў. Фота: "Белта"\nПаводле матэрыялаў справы, былы чыноўнік незаконна пераабсталяваў у жылое памяшканне частку тэхнічнага паверха ў шматпавярховым доме па вуліцы Лепяшынскага ў Магілёве, дзе пражывае з сям'ёй. Кошт пераабсталяванага памяшкання, якое стала часткай двухузроўневай кватэры, ацэньваецца ў 41 381 рублёў. Таксама Уладзімір Дудараў, будучы старшынёй ПЖСК з 2006 па 2009 год, ад імя членаў жыллёвага кааператыва і без іх ведама ініцыяваў унясенне змяненняў у праектную дакументацыю па павелічэнні вышыні столяў на тэхнічным паверсе з 1, 9 да 2, 5 м. У выніку выдаткі на будаўніцтва жылога дома павялічыліся на 2288 рублёў у цэнах пасля дэнамінацыі, іх нібыта кампенсавалі забудоўшчыкі за кошт атрыманых ільготных крэдытаў. Акрамя таго, Дудараву інкрымінуюць несанкцыянаванае падключэнне да крыніц газу, цяпла — і электраэнергіі — рэсурсы ён нібыта выкарыстаў для асвятлення і ацяплення тэхнічнага паверха, які стаў часткай кватэры.\nУ справе фігуруе дом бацькі абвінавачанага — ён нібыта без адпаведнай дазвольнай дакументацыі быў адбудаваны зноўку, а не адрамантаваны. Абвінавачванне сцвярджае, што зрабіць гэта ўдалося дзякуючы злоўжыванню службовымі паўнамоцтвамі, бо Уладзімір Дудараў з 2018 да 2019 года быў намеснікам старшыні Магілёўскага гарвыканкама і курыраваў пытанні будаўніцтва.\nСправа аб пераабсталяванні тэхнічнага паверха ў 2016 годзе ўжо разглядалася ў судовым парадку, чатыры разы адпраўлялася на дапрацоўку і ў выніку была закрытая за адсутнасцю складу адміністрацыйнага парушэння. У канфіскаваных пратаколах сходаў членаў ПЖСК не знайшлося доказаў, што рашэнне аб павелічэнні вышыні столяў тэхпаверха выносілася на агульнае абмеркаванне. Няма таксама і пацверджання таму, што з-за змяненняў у праекце члены кааператыва атрымалі завышаныя сумы льготных крэдытаў. Падчас праверкі не пацвердзіліся факты несанкцыянаванага падключэння тэхнічнага паверха да камунікацый. Хоць парушэнні ў эксплуатацыйных пытаннях ўсе ж былі выяўлены.\nМеркаванні экспертаў адносна пабудовы новага дома на месцы ранейшага разышліся — у матэрыялах справы прадстаўлены супрацьлеглыя па сэнсе высновы. Маці Уладзіміра Дударава кажа, што гаворка ідзе аб спадчыне яе мужа, што дасталася таму ад бацькоў, і ніхто нічога не зносіў.\n"Проста вырашылі прывесці дом у парадак, каб потым унукам перадаць".\nМатэрыялы справы занялі 30 тамоў.\n20.09.2021 Тэгі: суды, крымінальны перасьлед, палітвязьні


Па тэлефоне зь Бялграду нам дала інтэрвію журналістка, жыхарка югаслаўскай сталіцы Ая Кугі.\n(Кугі:) «Тут мала што можна даведацца. Ёсьць толькі афіцыйныя паведамленьні пра тое, як сардэчна і ўрачыста прэзыдэнт Мілошавіч прыняў прэзыдэнта Беларусі, як Лукашэнка наведаў шпіталь і параненых. Як ідуць перамовы — нам невядома. Але з другога боку — у звычайных людзей столькі сваіх праблемаў, што ні ў кога няма сілаў, каб сачыць за вялікай палітыкай. Ініцыятывы зьяўляюцца ўжо дваццаць дзён, яны зьяўляюцца і зьнікаюць. Ці існуе на самай справе, як сказаў Аляксандар Лукашэнка, новыя ідэі зь Менску і Масквы ці не, наколькі гэта рэальна — кам невядома».\n(Лукашук:) Скажыце, пра якія праблемы «звычайных людзей» Вы гаворыце — зь якімі праблемамі, напрыклад, Вы сёньня сутыкнуліся?\n(Кугі:) «Ведаеце, Бялград жыве нейкім ненармальна-нармальным жыцьцём, бо забесьпячэньне неяк наладжана больш-менш, але поўная няпэўнасьць. Пастаяннна паветраная трывога. Сёньня раніцай у Бялградзе а 10-й гадзіне паводле мясцовага часу — а Лукашэнка прыляцеў а 9-й — раптам раздаўся моцны выбух. Прайшло ўжо колькі гадзінаў, а мы нават ня ведаем, што здарылася. Нідзе не паведамляецца, ці гэта быў удар НАТО, ці самалёт пераадолеў звышгукавы бар'ер...»\n(Лукашук:) Наколькі ў грамадзтве існуе адзінства, наколькі сэрбы зьяднаныя вакол Мілошавіча? Мы чулі, што ўсе сэры аб'ядналіся вакол Мілошавіча.\n(Кугі:) «Не, гэта цяжка сказаць. Тут ніякіх апытаньняў грамадзкай думкі зараз няма. Наколькі бачна — сэрбы, зразумела, зьядналіся. Але гэта усё роўна якая улада — у такіх сытуацыях народ заўсёды спрабуе быць разам, аб'яднацца. Сьцьвярджаць, што гэта менавіта вакол Мілошавіча — няма ніякіх падставаў. Учора, напрыклад, на мітынгу-канцэрце ў цэнтры Бялграду раптам зьявілася група прыхільнікаў сэрбскага нацыяналіста Ваіслава Шэшаля. Са сваімі сьцягам, партрэтамі Шэшаля. Музыканты на плошчы спынілі музыку і сказалаі — ідзіце прэч, мы ня будзем выступаць перад такім сьцягам.\n(Лукашук:) Гуманітарная дапамога зь Беларусі і Расеі — наколькі яна важная? Ці яна мае толькі псыхалягічнае значэньне?\n(Кугі:) «Гэта мае вялікае псыхалягічнае і сымбалічнае значэньне. Любая дапамога мае і практычнае занчаэньне. Але,з другога боку, учора тут у Бялградзе таксама можна было пачуць, як людзі у кажуць: «Вось, мы цапер ствараем саюз Расеі і Беларусі, а гэтая дапамога спазьнілася на тры дні, яе затрымалі на мяжы Вугршчыны. Які ж гэта саюз, калі нават Вугоршчына, нават з гуманітарнай дапамогай можа рабіць што заўгодна...»


Да 16 сакавіка ў раёне дзяржаўтаінспекцыя праводзіць дэкаду пад назвай\nНягледзячы на меры, што прымаюцца па захаванню бяспекі дарожнага руху, абстаноўка з аварыйнасцю на Лунінеччыне працягвае заставацца складанай. У асноўным траўміруюцца пешаходы, чые паводзіны на вуліцах і дарогах выклікаюць асаблівую заклапочанасць. Летась здзейснены 4 ДТЗ, у якіх паранены 4 пешаходы.\nРаспаўсюджанымі парушэннямі з’яўляюцца пераход праезнай часткі ў неўстаноўленым месцы, нечаканы выхад на дарогу, алкагольнае ап’яненне.\nУ сувязі з гэтым, нашай дзяржаўтаінспекцыяй праводзяцца мерапрыемствы па забеспячэнню аховы грамад-скага парадку і дарожнага руху. Комплекс дадатковых мер накіраваны на папярэджанне і спыненне парушэнняў правілаў пераходу праезнай часткі дарогі.\nСяргей КАНАПАЦКІ, начальнік аддзялення ДАІ РАУС.


Magoosh, Berkeley, Злучаныя Штаты Амерыкі\nБольш за 1,5 мільёна студэнтаў павітаўся Стрэс-Free Вывучэнне\nМы змяняны тэст падрыхтоўчымі\n... і з задавальненнем робяць гэта\nНаша місія простая: ствараць прадукты, якія даюць студэнтам ва ўсім свеце доступ да прыемных, даступным і эфектыўным тэст звг.\nПаколькі попыт на высокія балы тэставання вырас прыём у лепшыя школы стаў практычна недасяжны для тых, хто не можа дазволіць сабе дарагім класаў падрыхтоўчымі і рэпетытарам. Мы змяняны, што, дапамагаючы мільёнам студэнтаў вучацца ў сваім уласным тэмпе, і ў вольны час - незалежна ад іх месцазнаходжання, сацыяльнага статусу, або фону.\nГэта час для больш студэнтаў, каб пажынаць плён апераджальнага адукацыі. Мы імкнемся ўзбагаціць грамадства, зрабіць адукацыю больш даступным і дапамагае больш тых, хто марыць аб прасунутай ступені, у лепшым становішчы, і больш паўнавартаснай жыцця, атрымаць тое, што яны шукаюць.\nЗручны доступ: У нас ёсць студэнты ў больш чым 185 краінах свету! Незалежна ад вашага фону, дзе вы жывяце, ці ваш шлях да атрымання вышэйшай адукацыі, вы можаце вывучыць з Magoosh . Мы рады прапанаваць высакаякасныя падрыхтоўчы без велізарнай цэны.\nЭфектыўнае: Вынікі важна, асабліва для выпрабаванні звг. З Magoosh , вы заўсёды будзеце вывучаць з самымі сучаснымі, першагатунковых матэрыялаў. Мы выкарыстоўваем метады, кіраваныя дадзеныя на аснове мільёнаў адказаў студэнтаў, каб палепшыць нашы пытанні і ўрокі.\nПрыемны: Мы лічым, што навучанне павінна быць весела і карысна. Наша каманда экспертаў падрыхтоўчымі тэстаў і выкладчыкі не толькі разумная, але хочуць, каб зрабіць навучанне займальным і цікавым.\nMagoosh з'яўляецца Happiest кампаніі ў адукацыі!\nНашы асноўныя каштоўнасці з'яўляюцца вялікай прычынай, чаму.\nМы адкрытыя для ідэй з усіх, ўнутры і звонку Magoosh .\nМы ставім перад сабой, каб вывучыць новыя навыкі рашэння задач, якія мы ніколі не рабілі раней.\nМы заўсёды праяўляць павагу і дабрыню да нашых таварышам па камандзе, кліентаў і партнёраў, будзь то онлайн або няма.\nМы ідзем вышэй, і за нашу працу і ніколі не гаворым: «Гэта не мая праца.»\nМы ганарымся супрацоўніцтвам з больш чым 20 некамерцыйных арганізацый, каб прынесці высакаякасны тэст падрыхтоўчы ў супольнасцях.\nДумкі ад нашых лідэраў\nКрасавік: Мары аб лепшым цесцю падрыхтоўчымі\nЦь час вучобы для GMAT, Pejman Pour-Moezzi і Викрам Shenoy працаваць над ідэяй пад назвай Magoosh : тэст падрыхтоўчы з натоўпам крыніц пытанняў і адказаў.\nВерасень: 2 2 школа бізнесу = 4 Заснавальнікаў\nBhavin і Hansoo сустрэцца Pejman ў Haas школы бізнесу. Разам з Викрами, яны канкрэтызацыя гэтай новага тэстам падрыхтоўчымі ідэі.\nЛюты: Змена планаў\nЗваротная сувязь ад патэнцыйных кліентаў бычкоў іх у новым напрамку, ад людзей з харчаваннем ад падрыхтоўчымі экспертнаму харчаваннем звг.\nТравень 18 На старонку: Гэта становіцца рэальным\nMagoosh становіцца Magoosh , Inc. і афіцыйна рэальная кампанія.\nЧэрвень: выпуск GMAT прадукту\nGMAT матэматыка практыка пытанні з відэа тлумачэнняў патрапілі ў Інтэрнэт. Вербальныя пытанні і ўрок відэа ў працах.\nЖнівень: Наш першы плаціць кліент!\nБізнес - школа надзеі з'яўляецца першым студэнтам даверыўся Magoosh GMAT.\nКастрычнік: Зрух у кіраўніцтве\nВикрам пакідае Magoosh новых магчымасцяў. Magoosh дадае слоўнае ўтрыманне!\nТравень: Happy грады і стажор\nBhavin, Pejman і Hansoo выпускнік Haas. Pejman пакідае Magoosh , але застаецца на Радзе. Зак Миллман стажыраваліся ў Magoosh , каб аднавіць і палепшыць прадукт.\nСакавік: Magoosh прымае GRE\nПасля павышэння $ 500K фінансавання, каманда выпускае свой першы прадукт GRE.\nКрыс Лела і Зак прыйшлі ў якасці нашых першых штатных супрацоўнікаў. Каманда рухаецца ў офіснае памяшканне яны дзеляць з EasyESI (цяпер Everlaw).\nСнежань: Цяжкія часы\nHansoo дыягнаставаны з ракам лёгкіх які не паліць і крокамі ад штодзённых аперацый.\nСакавік: Фінансаванне V2\nMagoosh барацьба і Bhavin пачынае падымаць $ 250K ў дадатковым фінансаванні.\nБар'еры кампаніі станоўчы бар'ер патоку наяўнасці, з рэкорднымі продажамі кожны месяц і моцная каманда з 8 у офісе! Продажы растуць 30% месяц на працягу месяца.\n4 марта: Цяжкія страты\nHansoo губляе сваю бітву з ракам і памёр на 35 Bhavin, Pejman і fiancée Hansoo пачынаюцца з Hansoo Лі стыпендый для падтрымкі пачаткоўцаў прадпрымальнікаў у Haas.\n18 марта: Рух наперад\nТым ня менш расце, Magoosh і Everlaw перайсці да больш экспансіўнай офіс у цэнтры горада Берклі.\nСакавік: TOEFL поспех\nМы робім наш першы TOEFL продажу і сустрэць наш першы TOEFL студэнт!\nЛІПЕНЬ: Vocabulary Builder запуск\nМы выпусцім прыкладанне, каб дапамагчы SAT і GRE студэнтам пашырыць свае слоўнікі (і робяць гэта весела!)\nСтудзень: Happiest Кампанія ў сферы адукацыі\nЗараз з 23 у офісе і 3 выдаленых супрацоўнікаў, Magoosh атрымлівае шчаслівым кампанію ў узнагародзе ад адукацыі TINYpulse.\nЧэрвень: Вялікі рэдызайн сайта\nMagoosh каманда працуе з Санта - Круз-дызайнерская фірма Cosmic зрабіць гіганцкі капітальны рамонт асноўнага Magoosh сайта і яго старонак прадукту. (Паверце, гэта быў вялікі крок наперад!)\nЖнівень: Займае на Inc. 5000 у першы раз!\nMagoosh займае № 186 на прэстыжнай Інк 5000, спіс з 5000 найбольш хутка растучых кампаній у ЗША рэйтынгавыя месцы кампаніі гэта ў топ 4% найбольш хутка растучых кампаній у краіне. (Для каманды толькі 25 у той час, гэта было велізарная справа!)\nКрасавік: Адзін з лепшых месцаў для працы ў раёне заліва\nMagoosh атрымлівае ўзнагароду ад Сан - Францыска Business Times і названы адным з лепшых месцаў для працы ў Bay Area.\nТравень: Каманда працягвае расці\nMagoosh цяпер шчаслівая група з 33 поўных працоўных дня, адукацыя батанікі , якія заўсёды ў пошуку больш прыязнага і тапілі чалавек далучыцца да каманды!\nJan: Самыя шчаслівыя кампаніі ў галіне адукацыі (СНОВА)\nMagoosh атрымлівае шчаслівым кампанію ў узнагародзе ад адукацыі TINYpulse на другі год.\nПрагляд Online курс » Прагляд Law курс »\nLink to and share "Magoosh, Berkeley, Злучаныя Штаты Амерыкі"


27 лістапада 2020, 12:01\n27 лістапада, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Адноўлены напрастольны крыж Тураўскай епархіі XII-XIII стагоддзяў быў перададзены Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе НАН.\nМітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі перадаў крыж старшыні Прэзідыума НАН Уладзіміру Гусакову ў час VI Беларускіх Калядных чытанняў. "Тураўскі крыж адносіцца да напрастольных крыжоў візантыйскіх і старажытнарускіх храмаў. Да іх жа адносіцца і яшчэ адна вядомая беларуская святыня - крыж прападобнай Еўфрасінні Полацкай", - адзначылі ў прэс-службе НАН.\nГісторыя аднаўлення Тураўскага крыжа пачалася ў 1962 годзе, калі ў час раскопак Тураўскага гарадзішча на пласце XII-XIII стагоддзяў супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР, археолаг Пётр Лысенка знайшоў чатыры свінцовыя выявы - Прасвятой Багародзіцы і трох святых. Вучоны выказаў меркаванне, што выявы мелі адносіны да напрастольнага крыжа кафедральнага сабора Турава, разбуранага землетрасеннем у першай палавіне XIII стагоддзя. Сам крыж быў галоўнай святыняй Тураўскай епархіі і захоўваўся на прастоле кафедральнага сабора горада.\nУ жніўні 2019 года канцэпцыю Тураўскага крыжа зацвердзіў тагачасны Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел, а ўжо восенню пачаліся работы па яго стварэнні. Па сярэдневяковых тэхналогіях былі выраблены два ідэнтычныя крыжы - для Тураўскай епархіі і для Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Плануецца, што крыж будзе захоўвацца ў Музеі гісторыі НАН.-0-


Праваабаронца Андрэй Бандарэнка ўзначаліў „БелГазету” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДырэкцыю таварыства з абмежаванай адказнасцю „БелГазета”, што выпускае аднайменны інфармацыйна-аналітычны штотыднёвік, з пачатку студзеня ўзначаліў вядомы беларускі праваабаронца Андрэй Бандарэнка. На гэтай пасадзе ён змяніў асноўнага акцыянера выдання Кірыла Жываловіча, які кіраваў газетай са студзеня 2018 года.\n„Я не планаваў займацца гэтым напрамкам, але так склалася, што спатрэбіўся набор ўсіх маіх прафесійных якасцяў як бізнесмена, журналіста і праваабаронцы, — заявіў Бандарэнка ў каментары БелаПАН. — Друкаваныя выданні і так знаходзяцца ў даволі цяжкім становішчы, а тут яшчэ і кіраванне папярэдняга дырэктара вылілася ў вельмі цяжкае фінансавае становішча”.\n„Мая асноўная задача — паставіць газету на нармальныя эканамічныя рэйкі. Трэба вырашыць шэраг праблем, даць газеце магчымасць, маючы дастатковы аб’ём фінансавання, нармальна развівацца, не залежачы ад палітыкі і эканомікі. <…> Мы загадзя агаварылі, што мая задача — толькі камерцыйныя пытанні і праграма развіцця газеты. Рэдакцыйная палітыка цалкам застаецца за рэдакцыяй, я ў яе не ўмешваюся, не навязваю свае ідэі, пажаданні, не спрабую выкарыстоўваць газету ў сваім праваабарончым кірунку”, — падкрэсліў ён.\nПаводле слоў дырэктара выдання, зараз каманда „БелГазеты” займаецца абнаўленнем сайта, новая версія якога, як чакаецца, запрацуе блізу сярэдзіны лютага. Рэдакцыя мае намер зрабіць свайго роду сінтэз друкаванага выдання і яго анлайн-версіі. „У прыватнасці мы працуем над тым, каб чалавек, які чытае папяровую газету, з дапамогай QR-кода атрымліваў доступ да анлайн-версіі з пашыранымі матэрыяламі — дадатковай інфармацыяй, відэа, тым, што па фармаце не можа ўвайсці ў газету. Анлайн-версія і друкаванае выданне будуць прапарцыйна дапаўняць адна адно”, — растлумачыў Бандарэнка.\nАндрэй Бандарэнка — у мінулым бізнес-кансультант, а цяпер заснавальнік і кіраўнік праваабарончай арганізацыі „Нью платформ інавейшн” („НПІ”), створанай наўзамен закрытых уладамі ўстаноў „Платформа” і „Платформ інавейшн”. Як і папярэднія арганізацыі, „НПІ” фіксуе факты парушэння правоў чалавека ў месцах пазбаўлення волі, а таксама вядзе маніторынг захавання правоў грамадзян у рэгіёнах.\n„БелГазета” асвятляе падзеі эканамічнага, культурнага, грамадскага, унутрыпалітычнага і міжнароднага жыцця Беларусі і блізкага замежжа.


Нелірык - Часопіс - Дурс Грунбайн: Goethe-Institut Belarus\nДурс Грунбайн належыць да найважнейшых нямецкамоўных паэтаў і эсэістаў, аднак называе сябе «нелірыкам». | Фота: © picture alliance / Erwin Elsner\nДурс Грунбайн належыць да найважнейшых нямецкамоўных паэтаў і эсэістаў. Аднак творы лаўрэата прэміі імя Георга Бюхнэра не ўкладаюцца ў вызначаныя катэгорыі.\nКалі б нехта захацеў вызначыць літаратурны жанр Дурса Грунбайна, грунтуючыся на яго творах, то ён назваў бы яго мастаком мультымедый: ён эсэіст, перакладчык, супрацоўнічае з мастакамі ў галіне мультымедый і агучвае ўласныя тэксты для аўдыякніг. Верагодна, з увагі на гэты шырокі дыяпазон ён і называе сябе «нелірыкам», і тым самым не прывязваецца толькі да аднаго медыя-сродку альбо жанру. Аднак ён адмяжоўваецца ад раману. «Паэзія была для мяне на працягу доўгага часу адмовай ад раману. Ашчаджаннем часу дзякуючы сцісласці. Таму з’явілася іншае пацуццё суверэннасці ў дачыненні да рэчаіснасці». На нелірыка Грунбайна трэба глядзець проста як на мастака, які апісвае свой свет і пры гэтым ахвотна – як бы між іншым – карыстаецца паэтычнымі сродкамі.\nГрунбайн нарадзіўся ў 1962 годзе ў Дрэздэне, праз год пасля пабудовы Берлінскага муру, які канчаткова падзяліў Германію. Пасля падзення муру, якое адбылося 9 лістапада 1989 году, і адкрыцця мяжы паміж ФРГ і ГДР Грунбайн наведаў шмат краін – гэта быў перыяд, які ён называе «часам кампенсаторных, амаль гістэрычных вандровак». Пазней паэт і эсэіст, які ўжо атрымаў прэміі, правёў доўгі час у ЗША, дзе быў госцем нямецкага дэпартаменту Нью-Ёркскага ўніверсітэту і стыпендыятам рэзыдэнцыі мастакоў «Віла Аўрора» ў Лос Анджэлесе. Грунбайн таксама меў магчымасць абменьвацца думкамі з творцамі, якія працуюць у архітэктуры, выяўленчым мастацтве, літаратуры і музыцы, падчас свайго дзесяцімесячнага знаходжання – гэта была стыпендыя – у культурнай установе «Нямецкая акадэмія ў Рыме Віла Масіма». Стыпендыя «Вілы Масіма» належыць да найважнейшых узнагародаў Германіі для творцаў, якіх лічаць выбітнымі.\nІскра запускае рухавік\n«Свечы запальвання» («Zündkerzen») – так называецца выдадзены ў 2017 годзе зборнік Грунбайна, які змяшчае 83 вершы. Што запускаецца, калі іскра, якая паўстае ў свячы запальвання, прыводзіць у рух працэс спальвання ў рухавіку? Што ўяўляе сабой гэта іскра? У зборніку вершаў Грунбайна гаворка не ідзе пра тэарэтычныя ідэі, не ствараюцца ніякія канцэпцыі: свечы запальвання – гэта рэчы, рэчы, якія трэба апісаць.\nПамер і формы строфаў гэтых вершаў выяўляюцца пры гэтым вельмі здольнымі да зменаў. Гаворка ідзе пра секвенцыі, вершы ў прозе і санеты. Увогуле, паэт робіць стаўку на традыцыйныя формы і адмаўляецца ад авангардысцкіх гульняў. Такім чынам чытач не апынаецца ў бездапаможнасці перад герметычнымі радкамі, але можа прасачыць, што кіруе Грунбайнам: мінулае, хуткаплыннасць, урэшце, рэчаіснасць. Так, у сваім творы «Dekolleté» ён уводзіць у гульню хуткаплыннасць, калі наглядна папярэджвае: «Часам хапае адной ключыцы,/Падзенне ў пару вачэй – /І боль разгараецца/Па-над адмовамі і стратамі/У жыцці чалавека./І аказваецца: ён вельмі кароткі,/Адразу сканчаецца асноўны сезон».\nХуткаплыннасць і адначасова ўспамін аб мінулым ідуць побач з болем, які разгараецца, яны з’яўляюцца галоўнай тэмай у кнізе «Гады ў заапарку. Калейдаскоп». («Die Jahre im Zoo. Ein Kaleidoskop»).\nПачуццё суверэннасці ў дачыненні да рэчаіснасці\nХаця Грунбайн і тлумачыў сваю любоў да паэзіі пачуццём суверэннасці ў дачыненні да рэчаіснасці, усё ж ён стварыў аўтыбіяграфічную кнігу эсэ, прасякнутую лірычнымі інтэрваламі – у выглядзе твору «Гады ў заапарку» («Die Jahre im Zoo»), які быў апублкаваны ў 2015 годзе і мае насычаную атмасферу. У ім ён апісвае свае дзяцінства і маладосць, якія прайшлі ў садовым паселішчы гарадскога тыпу Хелераў пад Дрэздэнам. У пачатку 20-га стагоддзя садовы горад прыцягваў людзей, якія былі ў захапленні ад рэформаў і хацелі практыкаваць адзінства жытла і працы, культуры і адукацыі. Аднак у 400-старонкавым творы Грунбайна Хелераў узгаданы амбівалентна: Грунбайн апісвае сваё дзяцінства як «скрыню Пандоры», «як старую бляшанку, поўную дажджавых чарвякоў:/Адкрываеш яе і дзяцінства – рэч, вартая жалю – абдувае цябе».\nЯкімі б банальнымі і беднымі на падзеі ні былі б дзяцінства і маладосць, Грунбайн хістаецца паміж пачуццямі гідкасці перад мінулым і душэўным уздымам ва ўспамінах. Той для яго часта звязаны з настальгіяй: «Шчасце – гэта калі цябе падобна да травінкі/Казытае па скронях успамін». А ўспамін казытае аўтара і, верагодна, чытача ў цяперашні момант, і такім чынам падаецца, што шчасце закансервавана – прынамсі на імгненне.\nМемуарная літаратура, падобная да «Гадоў у заапарку» выклікае ў часы, калі многія пэўныя рэчы апынаюцца пад пытальнікам, вялікую цікавасць. Прага рэчаіснасці задавальняецца, калі аўтэнтычнае вяртаецца як вартае ўспамінаў. Пры гэтым мультымедыя-мастак Грунбайн пашырае свае ўспаміны на адзін узровень. Падобна, як у сваім зборніку вершаў «Калос у тумане» («Koloss im Nebel»), Грунбайн ілюструе свае тэксты ў «Гадах у заапарку» старымі фатаграфіямі. Гэта інтэрмедыйная сумесь дапамагае яму замарозіць Хелераў у часе: яму ўдаецца стварыць манументальнае апісанне вобразу Хелераў – такое, нібыта б ён апісваў карціну.\nГрунбайн выкарыстоўвае падобную методыку і для выстаў. Напрыклад, падчас імпрэзаў «mixed media», якія праводзяцца разам з мастаком Віа Левандоўскі, ён паядноўвае выяўленчае мастацтва з апісваючым: Левандоўскі прадстаўляе карцінкі, Грунбайн – тэксты.\nДурс Грунбайн – вольны пісьменнік, які жыве ў Рыме. У 1995 годзе ён атрымаў прэмію імя Георга Бюхнера. З 2005 года ён працуе выкладчыкам паэзіі ў Мастацкай акадэміі ў Дзюсельдорфе. У 2009 годзе Грунбайн атрымаў Вялікі Крыж «За заслугі» з зоркай ад Федэратыўнай Рэспублікі Германія.\nНадзін Бергхаўзэн, рэдактарка- і журналістка-фрылансерка.\nКапірайт: Тэкст: Goethe-Institut, Nadine Berghausen. Гэты тэкст ліцэнзаваны паводле ліцэнзіі Creative Commons Namensnennung – Weitergabe unter gleichen Bedingungen 3.0 Deutschland.


Сучасны музей. Экспазіцыю Старога замка дапоўняць інфакіёскі, электронныя вітрыны і відэамэпінг | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сучасны музей. Экспазіцыю Старога замка дапоўняць інфакіёскі, электронныя вітрыны і відэамэпінг\nШэсць залаў, размешчаных у першай чарзе Старога замка ў Гродне, неўзабаве будуць даступныя для наведвання. Гасцей чакае экспазіцыя з выкарыстаннем розных інтэрактываў. Якія менавіта тэхналогіі будуць захоўваць і трансляваць гісторыю Старога замка, карэспандэнту сеткавага выдання zviazda.by расказалі супрацоўнікі Гродзенскага гісторыка-археалагічнага музея.\nУсяго па перыметры першай чаргі будзе ўстаноўлена больш за дзясятак розных інфакіёскаў. Кожная з установак будзе захоўваць асобную частку звестак, якія ў цэлым прадставяць адзіны аповед пра гісторыю Гродзенскай крэпасці і яго ключавой постаці — каралю Стэфане Баторыі. Таму галоўная роля лічбавых тэхналогій — даць наведвальніку магчымасць атрымаць цэласную і максімальна поўную карціну аб Старым замку.\nДля гэтага будуць выкарыстаны інфакіёскі двух тыпаў – адны ў выглядзе інтэрактыўных празрыстых панэляў, якія ўманціраваныя ў экспазіцыйныя вітрыны, а другія — стандартныя інфарматыўныя панэлі з разнастайнымі звесткамі аб эпасе, падзеях, людзях і занятках.\nДругой часткай інтэрактыву стануць відэапраекцыі або відэамэпінг. Агучаныя сюжэты з гісторыі Гродна і Замкавай гары будуць дэманстравацца ў залах у нон-стоп рэжыме. Рухомыя малюнкі, якія транслююцца праектарамі, напоўняць залы не толькі колерам і святлом, але і гукам. Такім чынам, у наведвальнікаў складзецца ўражанне прысутнасці ў старадаўнім замку ў розныя эпохі яго існавання, а таксама жыцця горада ў перыяд Сярэднявечча і пры жыцці самога Стэфана Баторыя.\nМне ўдалося пабываць амаль ва ўсіх залах, у якіх будуць выкарыстоўвацца сучасныя тэхналогіі, азнаёміцца з інтэрфэйсам і ацаніць навінкі. Міні-экскурсію правёў Андрэй ВАШКЕВІЧ, загадчык аддзела найноўшай гісторыі Гарадзенскага дзяржаўнага гісторыка-археалагічнага музея.\n— Першая зала раскажа пра гісторыю Замкавай гары і будаўніцтва Гродзенскага замка па эпохах. Таму асноўная маса прадстаўленых там прадметаў — гэта будаўнічы матэрыял у выглядзе позняй цэглы, маёлікавай пліткі, плінфы, рознага кшталту кафляў, а таксама ўнікальных элементаў партала, якія захаваліся з часоў польскага караля, — растлумачыў суразмоўнік.\nУ гэтай зале ўстаноўлена некалькі інфакіёскаў, якія па перыядах раскажуць пра эпохі ўзвядзення Старога замка – старажытнарускім, эпосе гатычнага замка, затым замка Баторыя. Сэнс у тым, каб чалавек, які цікавіцца, змог не проста паглядзець на экспанаты і здзівіцца, але і даведацца, што гэта не проста, да прыкладу, спаласаваная цэгла, але поле для гульні ў вядомую сярэднявечную забаву, якая называецца «Дзевяць пляшучых мужчын». Кожны экспанат можна будзе дэталёва разгледзець і даведацца пра яго падрабязней.\nВерагодна, адной з самых цікавых будзе зала, прысвечаная Гродзенскаму дзяцінцу XII-XIII стагоддзя і барацьбе з крыжакамі. Менавіта тут усталяваныя экспазіцыйныя вітрыны ў выглядзе інтэрактыўных празрыстых панэляў, а таксама праектары, якія дэманструюць агучаныя сюжэты з гісторыі Гродна і Замкавай гары ў выглядзе сцэн бітваў і бытавых замалёвак.\nЗагадчык аддзела гісторыі краю Гродзенскага гісторыка-археалагічнага музея Яўген МАХНАЧ растлумачыў, што кожная інфармацыйная вітрына прысвечана пэўнай тэматыцы, згодна з якой падабраныя экспанаты. Спецыяльна пад яе распрацаваны інтэрфэйс праграмы, які прадстаўляе дадатковыя звесткі аб прадметах, выстаўленых за шклом. Гэта кароткая гістарычная даведка аб рамёствах, частках узбраення воінаў, прадметах побыту. Можна будзе даведацца, да прыкладу, аб ганчарстве, ткацтве і кавальстве. Уся інфармацыя на гэтых вітрынах можа быць перакладзеная на шэсць моў – беларускую, рускую, англійскую, польскую, літоўскую і кітайскую.\nУ другім памяшканні залы ўсталяваны інфакіёск, які змяшчае інфармацыю аб усіх унікальных артэфактах, знойдзеных за час раскопак пры рэканструкцыі замка групай музейных супрацоўнікаў пры кіраўніцтве Наталлі КАЗЮКЕВІЧ, загадчыцы аддзела археалогіі музея. Сюды ж увайшлі сенсацыйныя знаходкі, зробленыя шмат гадоў таму. Сярод іх шашкі, шахматныя фігуркі князя Вітаўта і фрагменты гульнёвай дошкі, падвескі, грыўны і пражскія грошы, а таксама пярсцёнак-пячатка і залаты пярсцёнак XIV стагоддзя.\nШто важна, сучасныя тэхналогіі дазволяць не літаральна, але «дакрануцца», да выстаўленых на вітрынах прадметаў. Маецца на ўвазе, што любую са знаходак можна будзе дэталёва разгледзець праз інтэрактыўную панэль, пакруціць, наблізіць або аддаліць. Артэфакт паўстане ў лічбавым выглядзе як 3D-мадэль.\nУ гэтай жа зале наведвальнікаў чакае максімальнае пагружэнне ў эпоху. Дапоўняць памяшканне відэа-праекцыі, якія дэманструюць сюжэты жыцця ўнутры Гродзенскага дзяцінца.\nА вось зала, прысвечаная каралю Стэфану Баторыю, некалькі адрозніваецца па задумцы. Тут, тлумачыць Андрэй Вашкевіч, абраны іншы падыход у запаўняльнасці інфакіёскаў.\n— Калі ў першых дзвюх залах гэта былі звесткі аб экспанатах, тлумачальныя запіскі, разгорнутыя даведкі, то ў зале, прысвечаным Вялікаму Княству Літоўскаму ў эпоху Лівонскай вайны, абранню Стэфана Баторыя каралём Рэчы Паспалітай, было вырашана скласці дадатак да існуючай экспазіцыі расповедам пра тое, чаго ў ёй не хапае. Напрыклад, як Стэфан Баторый стаў каралём, у якіх бітвах удзельнічаў, як змяніў войска, якім быў палітыкам…\nКаля падобных “нямых” экскурсаводаў можна затрымацца надоўга. Інфармацыі там шмат і прадстаўлена яна ў шырокім аб'ёме, пачынаючы з сухой хронікі і заканчваючы арыгінальнымі летапіснымі згадкамі. На пытанне аб тым, ці будуць інтэрактыўныя панэлі ўтрымліваць нейкія гульні або візуальныя квэсты, дырэктар Гродзенскага гісторыка-археалагічнага музея Юрый КІТУРКА адказвае, што задача ў лічбавага напаўнення тут зусім іншая.\n— Глядзець тэлевізар або гуляць у камп’ютарныя гульні можна і дома. Вы напэўна не будзеце хадзіць дзеля гэтага ў музей, які з'яўляецца вялізным сховішчам інфармацыі. Толькі ў адрозненне ад бібліятэкі, да прыкладу, якая ўтрымлівае тэкставыя звесткі, у нас захоўвацца інфармацыя ў выглядзе рэчаў, а падобныя электронна-лічбавыя дапаўненні дапамагаюць па-іншаму прадставіць тэст, які тлумачыць сутнасць гэтых прадметаў.\nПра тое, якія яшчэ залы «ажывуць», пакуль супрацоўнікі музея замоўчваюць, каб захаваць інтрыгу перад першымі наведвальнікамі. Аднак вядома, што ў залах Старога замка будзе дэманстравацца старажытная гравюра горада Гродна, выкананая Адэльгаўзерам-Цюнтам. Якой менавіта яна будзе, неўзабаве кожны зможа даведацца сам.\nНагадаем, што цяпер у Старым замку завяршаюцца работы па першай чарзе, дзе адбылася поўная рэканструкцыя. Амаль завершана работа па музеефікацыі. У цэлым жа рэстаўрацыя рэзідэнцыі падзелена на тры этапы. Зараз вядзецца падрыхтоўка да рэстаўрацыі каралеўскага палаца Стэфана Баторыя.\n4908 Чаму на захадзе Беларусі «праклятыя салдаты» і сёння ўзгадваюцца з жахам?\n4421 «Чысціня слова — чысціня душы»: у Савеце Рэспублікі прайшоў тэматычны круглы стол\n3340 «Чырвоная лінія» для дзвюх жанчын. Ці могуць свякрухі і нявесткі жыць дружна?\n3144 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на аўторак\n2985 Снежань сёлета чакаецца цяплейшым за звычайны. Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n2898 У вясковай школе арганізавалі музей у гонар загінуўшых байцоў Вялікай Айчынай вайны\n2886 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на панядзелак (абнаўляецца)\n2826 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на чацвер\n2817 Новы каранавірус. Што вядома пра штам «Амікрон»


У якім кірунку будзе развівацца беларуская армія? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » У якім кірунку будзе развівацца беларуская армія?\nСённяшнi стан беларускай армii i перспектыўныя кiрункi яе развiцця былi абмеркаваны на адмысловым семiнары ў Брэсце. Сустрэча з удзелам кiраўнiцтва Мiнiстэрства абароны краiны адбылася на базе 38-й асобнай дэсантна-штурмавой брыгады. Легендарнае элiтнае падраздзяленне ўваходзiць у склад сiл спецыяльных аперацый Узброеных Сiл краiны i лiчыцца адным з найлепшых. Яно здольнае выконваць задачы па прызначэннi ў любых умовах становiшча, у тым лiку пры ўдзеле ў контртэрарыстычных мерапрыемствах.\nПерад афiцэрамi i журналiстамi выступiў мiнiстр абароны Вiктар Хрэнiн. Ён закрануў шмат аспектаў дзейнасцi беларускай армii.\nВаенна-прамысловы комплекс: задачы на будучыню\nКанцэпцыя будаўнiцтва i развiцця Узброеных Сiл да 2030 года ставiць на мэце захаванне i нарошчванне iснуючага патэнцыялу войскаў.\nАдна з важных задач — развiццё сiстэмы тэхнiчнага забеспячэння. Па-ранейшаму будуць закупляцца не проста новыя, а перспектыўныя комплексы i сiстэмы ўзбраення, ваеннай i спецыяльнай тэхнiкi.\n— Такiм чынам, у ваенна-паветраныя сiлы i войскi супрацьпаветранай абароны працягнуць паступаць сучасныя самалёты Су-30СМ i верталёты Мi-35, — адзначыў Вiктар Хрэнiн. — Таксама запланаваны пастаўкi радыёлакацыйных станцый «Працiўнiк», «Сопка», «Усход», «Небасхiл», комплекс «Раса-РБ(М)», зенiтны ракетны комплекс «Тор-М2». Сучаснае тэлекамунiкацыйнае абсталяванне прыйшло амаль на ўсе вузлы сувязi. Дзякуючы ваенна-тэхнiчнаму супрацоўнiцтву з iншымi краiнамi нашы войскi аснашчаюцца сучаснай бранятанкавай i авiяцыйнай тэхнiкай, зенiтным ракетным i стралковым узбраеннем, — заявiў Вiктар Хрэнiн.\nУ першую чаргу гэта датычыцца ўзаемаадносiн з Расiяй i Кiтаем. Калi з Паднябеснай да нас паступаюць лёгкабранiраваныя аўтамабiлi павышанай праходнасцi «Дракон» i «Асiлак», то з Расii — танкi Т-72Б3, самалёты Су-30СМ i Як-130, верталёты Мi-8МТВ5 i комплексы «Тор-М2».\nТыя ўзоры тэхнiкi, якiя выкарыстоўваюцца цяпер, пройдуць мадэрнiзацыю. Але толькi калi яны валодаюць пэўным патэнцыялам для гэтага.\n— Айчынныя прадпрыемствы наладзiлi капiтальны рамонт i мадэрнiзацыю разнастайных узораў узбраення, ваеннай i спецыяльнай тэхнiкi, — заявiў мiнiстр абароны. — За апошнiя пяць гадоў у Беларусi было капiтальна адрамантавана больш за 160 i мадэрнiзавана больш за 100 адзiнак тэхнiкi. Сярод iх — бронетранспарцёры БТР-70, танкi Т-72Б.\nАкрамя таго, у армii зараз вядзецца работа, накiраваная на тое, каб скарацiць лiшкi запасаў тэхнiкi i боепрыпасаў.\n— Iх колькасць з 2015 года ўпала ў шэсць разоў. А дзякуючы рэалiзацыi прадукцыi ваеннага прызначэння ў бюджэт краiны паступiла больш за 250 мiльёнаў долараў.\nВаенная адукацыя пашырыцца\nНавацыi закрануць i падрыхтоўку афiцэраў у вышэйшых навучальных установах Беларусi. Так, ваенна-медыцынскi факультэт, якi зараз працуе ў складзе Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўнiверсiтэта, будзе рэарганiзаваны ў ваенна-медыцынскi iнстытут. У сваю чаргу, на яго базе мяркуецца стварыць цэнтр тактычнай медыцыны. Гэтыя захады дазволяць арганiзаваць сертыфiкаваную падрыхтоўку спецыялiстаў, якiя, апроч iншага, будуць умець аказваць першую медыцынскую дапамогу ў асаблiвых умовах.\n— Плануецца таксама адкрыць дзве новыя ваенныя кафедры. Яны будуць дзейнiчаць на базе Беларускага дзяржаўнага тэхналагiчнага i Брэсцкага дзяржаўнага тэхнiчнага ўнiверсiтэтаў. Дзякуючы гэтаму штогод будзе выпускацца да 400 афiцэраў запасу.\nМiнiстэрства абароны прапаноўвае ўвесцi ў школах i сярэдне-спецыяльных навучальных установах краiны ваенна-патрыятычнае аб'яднанне па iнтарэсах (клуб) «Абаронца Айчыны».\nЯк расказаў Вiктар Хрэнiн, мяркуецца, што гэтае аб'яднанне будзе дзейнiчаць па прынцыпе добраахвотнасцi як пазакласныя заняткi. Для арганiзацыi i правядзення ваенна-патрыятычных мерапрыемстваў прапануецца разгледзець пытанне аб стварэннi спадарожных праграм для смартфонаў i камп'ютарных праграм для вiктарын, гiстарычных экскурсаў, квэстаў i гульняў. Дапамогуць у гэтым вайскоўцы роты iнфармацыйных тэхналогiй.\n— У самой назве «Абаронца Айчыны» закладзены сэнс таго, што маецца на ўвазе не выключна чалавек са зброяй у руках. Гэтае паняцце куды больш шырокае. Абаронца краiны — не толькi вайсковец, але i педагог, i ўрач, i чалавек iншай спецыяльнасцi. Галоўнае, каб ён быў патрыётам, — мяркуе мiнiстр.\nБольш вольнага часу?\nВайскоўцам i тым, хто прайшоў тэрмiновую службу, плануюць прапанаваць дадатковыя льготы.\n— У вайскоўцаў тэрмiновай службы можа з'явiцца больш звальненняў i, як вынiк, дадатковы вольны час. Таксама можа павялiчыцца iх грашовае забеспячэнне. Зараз гэтыя пытаннi прапрацоўваюцца, — паведамiў Вiктар Хрэнiн.\nКiраўнiк ваеннага ведамства таксама адзначыў, што i надалей будуць рабiцца захады, накiраваныя на павелiчэнне прэстыжу ваеннай службы. Увагу акцэнтуюць на тым, каб вайскоўцы i тыя, хто адслужыў у армii па прызыве, атрымлiвалi больш сацыяльна значных гарантый i льгот. Апошнiя мяркуецца распаўсюдзiць на сферы адукацыi, жыллёвага i медыцынскага забеспячэння.\nКiно да 105-годдзя\nЯк адзначыў Вiктар Хрэнiн, Мiнiстэрства абароны сумесна з Мiнiстэрствам культуры i кiнастудыяй «Беларусьфiльм» плануе стварыць тэлевiзiйны серыял i мастацкi фiльм на ваенную тэматыку. Яны будуць прымеркаваны да 105-годдзя Узброеных Сiл. Мэта праекта — заахвоцiць маладых людзей да тэрмiновай ваеннай службы. Таксама пройдуць спартыўна-патрыятычныя i рэспублiканскiя ваенна-патрыятычныя гульнi на прызы мiнiстра абароны «Абаронца Айчыны».\nСемiнар уключаў у сябе дзве часткi. Тэорыя замянiлася практыкай. Высокi клас падрыхтоўкi паказалi вайскоўцы тэрмiновай службы. Гасцям 38-й асобнай дэсантна-штурмавой брыгады паказалi лiнейку зброi, якой карыстаюцца ваенныя спецназаўцы. Убачыць штосьцi падобнае ўжывую, а не на экране — вялiкая ўдача. Вiнтарэзы i снайперскiя вiнтоўкi саступiлi месца прыладам, якiмі карыстаюцца падраздзяленнi радыяцыйнай, хiмiчнай i бiялагiчнай абароны. Ваенных спецназаўцаў вучаць карыстацца газасiгналiзатарамi, гадзiннiкам-дазiметрам, камплектамi дэгазацыi, кумулятыўнымi зарадамi. Канешне ж, адным з галоўных экспанатаў стала дэсантная амунiцыя — парашуты, снайперскiя кантэйнеры, лодкi i нават платформы, на якiх з вышынi ў некалькi кiламетраў спускаецца каштоўны груз. Камандуючы сiламi спецыяльных аперацый Вадзiм Дзенiсенка адзначыў, што многiя гэтыя ўзоры былi ўпершыню апрабаваныя яшчэ ў Афганiстане, але i дагэтуль застаюцца актуальнымi. Асобна ён спынiўся на новай форме, на якую нядаўна перайшлi байцы.\n— Яе асаблiвасць у максiмальнай камфортнасцi. Форма пашыта з матэрыялу, якi «дыхае». Гэта значыць, узiмку ў ёй цёпла, а ўлетку — не так горача, як было раней.\nЧасць незвычайная яшчэ i ў архiтэктурным плане. Як расказаў Вадзiм Дзенiсенка, амаль усе яе карпусы былi ўзведзены яшчэ «за польскiм часам», незадоўга да пачатку Другой сусветнай вайны. Для будаўнiчых работ былi запрошаны спецыялiсты ажно з Вялiкабрытанii.\nТаксама ў распараджэннi спецназаўцаў — унiкальны для Узброеных Сiл перасоўны палявы храм.\n— Зараз у брыгадзе служаць як праваслаўныя, так i каталiкi. I для абедзвюх канфесiй прадугледжаны розныя бакi храма. Храм асвечаны ў гонар прарока Iльi, заступнiка нашых войскаў. Iкона, якая знаходзiцца каля алтара, паходзiць з ХVI стагоддзя.\nПрактычная частка мерапрыемства працягнулася на палiгоне. I калi звычайна карэспандэнты знаходзяцца на вучэннях сярод назiральнiкаў, то тут яны самi маглi пастраляць пад кiраўнiцтвам спецыяльных iнструктараў. У iх распараджэннi аказалася шырокая лiнейка зброi — ад пiсталетаў i ажно да гаўбiцы. I, канешне ж, класiка — снайперскiя вiнтоўкi.\nЗагаловак у газеце: Ваенны спецназ працуе цiха


Designcontest.com: Tantek Çelik працуе з Mozilla\nTantek Çelik працуе з Mozilla\nOriginal on http://arunranga.com/blog/2010/05/tantek-celik-working-with-mozilla/\nКалі мы кажам пра тое, як перадаецца гісторыя праз вэб, мы сутыкаемся шмат асоб - прыхільнікаў адкрытага Інтэрнэту, якія рабілі іголкі рухомай рэчы, бо капрызная эпоху (першая) браўзара. Войн гарачы Tantek Çelik з'яўляецца адным такія асобы, і я рады сказаць, што ён збіраецца працаваць з Mozilla у якасці кансультанта на працягу некалькіх месяцаў, каб дапамагчы нам з важных праектаў у CSS і самабытнасці прасторы. Абедзве яго салодкія плямы. Даўнія карыстачы Mac будзе ўспамінаю з пяшчотай IE 5 для Mac, якая Tantek быў адказным за. У той час, ён пхнуў CSS канверт нават далей, чым IE на Windows зрабіў (выраб Tantek наш каханы Renegade Microsoft інжынер). Ён таксама родапачынальнікам CSS Box Model Hack, былы тэхнічны дырэктар кампаніі Technorati, а таксама адна з сіл, якія стаяць за microformats.org.\nTantek і я ўпершыню сустрэліся ў якасці канкурэнтаў у 2002 году на мерапрыемства пад назвай Сустрэча Makers (якія арганізуюцца Jason Calacanis і Brian Alvey), дзе ён быў IE хлопец, і я быў хлопец Netscape. Нароўні з Doug Bowman (які толькі перапрацаваны Правадной навіны сайта з чыстым CSS), мы былі на панэлі на гэтым мерапрыемстве абмяркоўвалі вэб-стандартаў з кучай вэб-распрацоўнікаў. І хоць тым часам кожны з нас працаваў у арганізацыі, цвёрдай канкурэнцыі характарызуецца ранняй эвалюцыі Сеткі (* уздых з Netscape пераход ад слабым знікненні), я быў здзіўлены тым, наколькі матываваны Tantek была атрымаць права стандартаў.\nХарактэрна, што з цягам часу можа зрабіць. Мы не толькі далейшага агульных мэт на выгоду Сеткі, як у нас у мінулым, але зараз мы абодва працавалі ў розных магчымасцяў для Mozilla. Tantek дапаможа нам з CSS3 Flex блокавай мадэлі, высвятляючы, што правільна рабіць у стаўленні стылізаваных HTML5 формы кіравання, і дапамагчы нам з фундаментальнымі пытаннямі ідэнтычнасці і адкрытай сацыяльнай сеткі ў сувязі з мэнэджарам ініцыятыве рахунак у Firefox.\nАбнаўленне: Вось трохі яшчэ пра тое як Mozilla працуе з Tantek.


Молодечненская газета - Выстаўка-кірмаш «Кладезь» працуе ў Маладзечне (фота)\nВыстаўка-кірмаш «Кладезь» працуе ў Маладзечне (фота)\nВыставка-ярмарка "Кладезь". "Маладзечанская газета"\nБлагачынны Маладзечанскай акругі Віталій Багданёнак ад імя Праасвяшчэннага Паўла, епіскапа Маладзечанскага і Стаўбцоўскага, прывітаў усіх прысутных і благаславіў на добрыя справы. Ён расказаў, што праваслаўная выстава-кірмаш у нашым горадзе праходзіць у чацвёрты раз. У розных аўдыторыях выступаюць святары, педагогі, творчая інтэлігенцыя. На сустрэчах закранаюцца актуальныя тэмы духоўнага выхавання моладзі, процідзеяння негатыўным з’явам у нашым грамадстве. Вялікую зацікаўленасць выклікае перасовачная фотавыстава аб жыццёвым лесе і подзвігу святой прападобнамучаніцы вялікай княгіні Елісаветы.\nНачальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Раіса Казановіч адзначыла, што маладзечанцы і госці горада маюць магчымасць дакрануцца да праваслаўнай духоўнай скарбніцы і культуры, пра многае даведацца, узяць для жыцця..\nФестываль арганізаваў жаночы Свята-Елісавецінскі манастыр, Маладзечанскія райвыканкам і епархія.\nКіраўнік фестывалю Таццяна Ціхановіч падзякавала раённым уладам і духавенству за ўвагу да мерапрыемства. Запрасіла гараджан наведваць разнастайныя мерапрыемствы. Інфармацыя змешчана на афішах перад Палацам культуры і ў буклетах, уваход вольны.\nНікога не пакіне абыякавым канцэртная праграма «Дзякуй усім» з удзелам кампазітара, кіраўніка народнай харавой капэлы БДУ, пеўчай святочнага хору Свята-Елісавецінскага манастыра Вольгі Міненковай і работніка манастыра, саліста ансамбля «Падворскія браты», аўтара і выканаўцы песень пад гітару Валянціна Ламыгі. Творчая сустрэча пачнецца ў 11.00 у суботу, 7 верасня, у малой зале Палаца культуры.\nФестывальная праграма спалучае духоўна-асветніцкую частку і выставу-кірмаш. Па традыцыі тут прадстаўлены духоўная літаратура, прадметы рэлігійнага прызначэння, хлеба-булачныя вырабы з манастырскай хлебапякарні. Сродкі, сабраныя ад іх продажу, пойдуць на будаўніцтва прытулку для бяздомных, дапамогу дзецям-сіротам, а таксама тым, хто вярнуўся з месцаў пазбаўлення волі, людзям з аслабленым псіхічным здароўем.\nСловы «Калі бярэш – напаўняеш далоні, калі аддаеш – напаўняеш сэрца» адрасаваныя ўсім. Ці пачуе іх кожны з нас?\nПрочитано 319 раз\tПоследнее изменение 05.09.2019 11:10\nВыпуск программы за 23 января 2020 года\nДругие материалы в этой категории: « Слуцк запрашае на абласное свята «Слуцкія паясы» «Звёздный футбол» в Молодечно - спорт плюс музыка »


Гледачы «Белсату»: «Аддамо палову пенсіі вам на штрафы»\nРазмова Гледачы «Белсату»: «Аддамо палову пенсіі вам на штрафы»\n<iframe src="https://www.tvp.pl/sess/tvplayer.php?object_id=40247294&autoplay=false" width="640" height="360" frameborder="0" scrolling="no" marginwidth="0" marginheight="0" name="bel_tvp" allowfullscreen></iframe>\nЗа 11 гадоў транслявання тэлеканал «Белсат», яго працаўнікі і гледачы прайшлі доўгі шлях. Пра давер простых людзей, штрафы і падтрыманне чыноўнікаў і распавядае знакамітая беларуская журналістка, працаўніца службы навінаў тэлеканалу «Белсат» Любоў Лунёва.\nПраца ў аддзеле навінаў – адная з самых складаных сфераў журналістыкі. Белсатаўцы сутыкаюцца не толькі з прафесійнымі выклікамі, а вымушаныя трываць празмерную ўвагу прадстаўнікоў МУС. Менавіта на навіншчыкаў кладзецца асноўны цяжар пераследу за працу. Любоў Лунёва жартуе, што штрафамі белсатаўцы фінансуюць нейкую дзяржаўную газету.\nМіж тым, праца на тэлебачанні – гэта не толькі складанасці ды выклікі, але і шмат драйву.\n«Людзі ведаюць пра нашую сітуацыю, спачуваюць нам. Аднойчы нас пераблыталі з БелТА і запыталіся, ці не сорамна нам у вочы людзям глядзець, калі праз нас пацярпелі добрыя медыі. А іншым разам да нас падыходзяць людзі і просяць даць на сайт нейкія рэквізіты, бо шмат хто хоча грошы пералічыць: «Хачу аддаць палову пенсіі вам на штрафы», – распавядае госця студыі праграмы «Размова дня» са Святланаю Калінкінай.\nТэгі: Белсату – 11 гадоў, журналісты Белсату, затрыманні, Любоў Лунёва, Размова Дня, Святлана Калінкіна, штрафы